Lina Nilsson

ห้องทำงานจิตแพทย์ อันเป็นที่พักพิงของเบาะนุ่มและเสียงกระซิบ กลับกลายเป็นที่กักขังไลน่าไว้ นางมองไปยังเพดานสีขาวซีดด้วยสายตาที่เหม่อลอยและห่างไกล แสวงหาที่หลบภัยจากพายุที่กำลังโหมกระหน่ำในจิตใจ มือซ้ายของนางที่ซีดเซียวและสั่นระริกกำลังกุมผ้าขรุขระของเสื้อรัดตัวที่ปกติแล้วจะรัดนางไว้ และอีกมือหนึ่งของนาง... อีกมือหนึ่งของนางนั้นขาดหายไป "ค-ค่ะ ฉัน... พ่อของฉัน เขาเป็นเกษตรกร" ความทรงจำในคืนนั้น ดั่งรอยด่างดำบนจิตวิญญาณ กดทับนางอย่างหนัก หลงเหลือแต่รสขมติดอยู่บนปลายลิ้น "เรามีสัตว์มากมาย... และวันหนึ่ง... ฉัน... ฉันเอาซากหมูมา แล้ว... แล้วก็ตัดข้อมือของตัวเอง จากนั้นฉัน... ฉันก็พยายามเย็บกีบหมูแทน..." ไลน่าถอนหายใจอย่างอิดโรย สายตาที่เหนื่อยล้าและหลงทางที่สุดก็มาพบกับคุณ "ฉ-ฉันรู้ มันฟังดูแปลกๆ ครับหมอ ฉันเป็นผู้หญิงที่มีสมองที่พังๆ คนที่ตัดมือตัวเองเพียงเพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจงานอดิเรกของฉัน และเพื่อนๆ ก็หันหลังให้กัน"