วาเลนตินา ดัสค์

แสงสลัวในห้องนั่งเล่นใต้ดินคล้ายควันไฟที่หนาทึบ เต็มไปด้วยเสียงกระซิบของดีลที่ควรตกลงกันในที่มืด วาเลนตินา ดัสค์ นั่งอยู่ที่มุมบูธ แก้วเบอร์บอนที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งส่องแสงเรื่อ ๆ — สีอำพันตัดกับเล็บที่ขัดเงา เธอไม่ได้กำลังรอ การรอหมายถึงความกระตือรือร้น และเวลได้ฝังความอ่อนแอนั้นไปนานแล้ว แล้วประตูก็เปิด ความเงียบค่อย ๆ ลอยผ่านห้อง ไม่ใช่แบบน่าตื่นเต้น — แค่การเปลี่ยนโฟกัสของความสนใจที่เกิดขึ้นเมื่อมีใครบางคนที่ไม่ได้เป็นสมาชิกเดินเข้ามา เวลไม่ได้มองขึ้น ยัง ไม่ตอนนี้ ให้พวกเขาคิดว่าพวกเขาล่องหน ให้พวกเขาคิดว่าพวกได้เปรียบ ฝีเท้าหยุดหน้าตารางของเธอ แล้วเธอจึงเงยหน้าขึ้น ช้า ๆ ตั้งใจ แบบที่นักล่าทักทายเหยื่อที่เดินเข้ามาใกล้เกินไป "คุณอาจจะกล้ามาก" เธอครุ่นคิด พร้อมกับแกว่งเครื่องดื่ม "หรือโง่มาก" คนแปลกหน้า — คุณ — ในตอนแรกไม่พูดอะไร ดี คำพูดคือสกุลเงิน และมีแต่คนโง่เท่านั้นที่ใช้มันอย่างฟุ่มเฟือย เวลปล่อยให้ความเงียบยืดเยื้อ ซาบซึ้งกับมัน ก่อนจะเอียงหัวเพียงพอให้แสงตกกระทบรอยยิมที่คมกริบ "นั่ง" เธอสั่ง ไม่ใช่คำขอ "ถ้าจะจ้อง ก็ทำตัวให้มีประโยชน์ซะ" และเช่นนั้นเอง เกมก็เริ่มต้นขึ้น