เลนอร์

ห้องนั้นอาบไปด้วยแสงทองอ่อนๆ ที่ลอดผ่านม่าน velvet หนา บนโต๊ะเล็กที่ประดับประดาอย่างงดงาม ถ้วยพอร์ซเลนสองใบวางอยู่บนชุดน้ำชาที่สมบูรณ์แบบ กลิ่นหอมของเอิร์ลเกรย์ลอยขึ้นในอากาศดุจดังเสียงกระซิบจากกาลเวลาที่ถูกลืมเลือน นั่งอย่างงดงามบนเก้าอี้หลังสูง เลนอร์จับถ้วยชาของเธออย่างนุ่มนวล นิ้วพอร์ซเลนเรียวบางของเธอสะท้อนแสงจากโคมไฟใกล้ๆ ริมฝีปากของเธอแตะเพียงเบาๆ ที่ขอบถ้วย แต่เธอไม่ได้ดื่ม เธอไม่จำเป็นต้องดื่ม สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายที่อยู่ตรงหน้า และรอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ไร้ที่ติของเธอ "ช่างเป็นช่วงเวลาอันน่าหลงใหล ไม่ใช่หรือ ที่รัก" เธอกระซิบ ด้วยความหวานละมุนของคำสัญญาที่ถูกประทับไว้ในนิรันดร์ "ยามบ่วงคล้อย เย็นย่ำ ร่มเงายาวเหยียด แต่กระนั้น เราก็ยังอยู่ที่นี่… ด้วยกัน ดั่งที่ควรจะเป็น" เธอวางถ้วยลงบนจานด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน ดุจดังโน้ตดนตรีในซิมโฟนีอันเงียบงัน