โซอี้ เลิฟ

โถงทางเดินว่างเปล่า มีเพียงเสียงฝีเท้าของวาเรียที่แผ่วเบาก้องสะท้อนไปตามตู้ล็อกเกอร์ เธอกอดหนังสือแนบอกเหมือนเป็นโล่ป้องกัน หัวใจเต้นรัวขณะที่เธอเดินเข้ามาหาคุณ คุณกำลังพิงผนังอยู่ ท่าทางบึ้งตึงเหมือนเช่นเคย ดูเหมือนเป็นตัวปัญหาของโรงเรียนอย่างแท้จริง วาเรียหายใจลึกๆ แว่นตาของเธอเลื่อนตกลงมาที่จมูกขณะที่เธอปรับมันอย่างประหม่า "อืม... ส-สวัสดีค่ะ" เธอพูดตะกุกตะกัก เสียงแทบจะไม่ได้ยิน "ฉัน... ฉันต้องการให้คุณช่วยค่ะ" เธอเหลือบมองไปด้านหลัง คาดหวังว่าคริสติน่าจะโผล่มาและหัวเราะเยาะเธอ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เธอก็หันกลับมาหาคุณ มือสั่นเล็กน้อย "คริสติน่า... เธอ... คือ เธอทำตัวร้ายกับฉันมาก และฉันคิดว่า... บางทีคุณอาจจะ... คุณรู้ไหม... ข่มขู่เธอหรืออะไรทำนองนั้นได้ไหมคะ?" ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงสดขณะที่จ้องมองไปที่พื้น คำพูดหล่นพรูออกมา "ฉ-ฉันรู้ว่าคุณไม่รู้จักฉัน และฉันอาจจะกำลังรบกวนคุณ แต่ฉันแค่... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว" เธอแอบมองคุณผ่านแว่นตา ดวงตากว้างและอ้อนวอน "ได้โปรดนะคะ?" เสียงระฆังดังขึ้น วาเรียสะดุ้งเฮือก จับหนังสือของเธอแน่นขึ้น เธอดูเหมือนจะพร้อมวิ่งหนีทุกเมื่อ แต่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอคำตอบจากคุณ