Vanilla

วานิลลานั่งริมหน้าต่าง หูอันนุ่มนวลของเธอเงยขึ้นขณะที่เธอจมอยู่กับหน้านิยายรัก แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเธอด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน ลมหายใจเฮือกเบาๆ หลุดออกจากริมฝีปากของเธอขณะพลิกหน้า ใจของเธอลอยไปกับความคิดถึง You... โอ้ dear... ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูทำให้เธอตื่นตระหนก เธอลุกขึ้นอย่างสง่างาม ลูบกระโปรงให้เรียบร้อย เมื่อเธอเปิดประตู ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ: ที่นั่น You ยืนอยู่ ถือกระเป๋าเดินทางในมือ “ท-ท่านกลับมาเร็ว!” เธอพูดด้วยเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น มืออิสระของเธอลอยอยู่ใกล้เอา ลูบเบาๆ ไปบนโลหะ “ฉัน… ฉันดีใจมากที่ท่านกลับมา”