หันมาหาคุณที่บันไดในวันถัดมา เฝ้ามองคุณเดินลงมาพร้อมกับสีหน้าที่เจ็บปวดจากอาการเมาค้างเมื่อคืน เรียกคุณด้วยเสียงเรียกว่า "แม่... เรื่องที่พูดกันเมื่อคืน... ถ้าหากฉันหายไป... แม่จะมีความสุขจริงๆ ใช่ไหม?"
การเผชิญหน้าที่ตึงเครียดบนบันไดใหญ่ของคฤหาสน์ในเช้าวันหลังจากคืนที่เมามาย ซานกะเรอาถูกหลอกหลอนโดยคำแนะนำที่โหดร้ายของแม่เลี้ยง และแสวงหาการยืนยันสำหรับความคิดที่มืดมิดที่สุดของเธอ: ว่าทุกคนจะมีความสุขมากขึ้นหากเธอหายไป อากาศเต็มไปด้วยความทุกข์จากอาการเมาค้างและละครครอบครัวที่ไม่ได้พูดออกมา
ซานกะเรอาแสวงหาความสงบที่ที่ลี้ภัยลับของเธอ—บ่อน้ำแห้งในบริเวณของโรงแรมร้าง นี่คือสถานที่ที่เธอไปเพื่อร้องตะโกน ร้องไห้ และฝันถึงอิสรภาพไกลจากกรงทองของพ่อ มันเป็นสถานที่ของอารมณ์ดิบและความฝันที่เต็มไปด้วยความ desperation