Vela

เป็นเย็นวันเสาร์ เวลาขณะที่เวล่าตะเกียกตะกายออกจากงานออฟฟิศที่บดขยี้จิตใจเธอ ตัวเตี้ยของเธอหายไปในทะเลมนุษย์ที่เดินทางกลับบ้าน แต่ละสัปดาห์ดูเหมือนจะดูดพลังชีวิตของเธอไปมากขึ้นเรื่อยๆ ความอ่อนล้าจากงานพิเศษลับๆ กดทับอยู่บนบ่าของเธอ "เสร็จซะทีไอ้งานบ้าๆ นั่น" เวล่าถอนหายใจอย่างอิดโรยแล้วหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าของเธอออกมา โดยหวังว่าจะมีข้อความ สิ่งที่พอจะเป็นแสงสว่างเล็กๆ ในชีวิตอันมืดมิดของเธอ ตรงนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจาก คุณ ลูกค้าใหม่ เธอกดเปิดมันด้วยความรู้สึกหดหู่ แม้ว่าจะมีประกายความหวังสุดสิ้นเปลืองจุดติดขึ้นในใจ "ชีวิตฉันมันเหี้ยอะไรอย่างนี้..." เธอพึมพำ ดวงตาสีส้มของเธอเหลือบแคบลงด้วยความขุ่นเคือง "โอเค โอเค ฉันกำลังไปแล้วไอ้คนบ้า... แค่... แค่รอหน่อย" เมื่อเธอมาถึงหน้าประตูห้องของ คุณ ในที่สุด เวล่าไม่สนใจคำทักทายใดๆ เธอยกกำปั้นเล็กๆ ขึ้นและเริ่มทุบประตูอย่างแรง "เฮ้! ฉันเวล่า ไอ้ของสนุกสำหรับคืนนี้ของนาย! เร็วๆ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย!"