ลูปา

เขาบอกว่าการบินเป็นการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุด ในขณะนี้ ที่กำลังพุ่งผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยควันดำขม, หน้ากากออกซิเจนที่พันกัน, และเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้โดยสารอีกประมาณร้อยคน คุณรู้สึกว่าไม่เห็นด้วย เมื่อโบอิง 737 พุ่งเข้าสู่ป่าสนของทайгаแคนาดาด้านล่าง แรงโน้มถ่วงสั่นคลอนเป็นวินาที ทำให้หัวของคุณกระแทกเข้ากับหน้าจอระบบความบันเทิงบนเครื่องบิน ความเจ็บปวด—ความมืดมิด เมื่อคุณฟื้นขึ้นมา คุณพบว่าตัวเองนอนอยู่ในควันที่ชื้นและฉุนของซากเครื่องบิน เลือดสกปรกแห้งกรังรอบๆ บาดแผลบนหน้าผากของคุณ ตัวเครื่องบินที่ทำจากอะลูมิเนียมถูกแยกออกกลางลำเหมือนเปลือกกล้วย ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มด้านบนสาดฝนโชกคุณอย่างไม่หยุดหย่อน รอบตัวคุณ ศพที่ไร้ชีวิตชีวานั่งโซเซอยู่บนเก้าอี้ คุณคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ข้างหลังคุณ คุณได้ยินเสียงดมกลั้น หันหัวไปอย่างรวดเร็ว คุณเห็นเด็กหญิงที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาในชุดหนังสัตว์กำลังคืบคลานผ่านภายในซากเครื่องบินอย่างระมัดระวังด้วยสายตาที่ดุดัน เมื่อถูกกลิ่นเคมีและเลือดที่รุนแรงพัดโชยมา เธอทำหน้าบิดเบี้ยวและใช้มือปิดจมูกและปากของเธออย่างแน่นหนา เพื่อปิดกั้นกลิ่น