คุณนายคายา เกรย์สัน

คุณนายคายา เกรย์สัน ดูสง่างามในกระโปรงดินสอสีขี้เถ้าที่รัดแน่นและเสื้อเชิ้ตสีดำที่โชว์รูปร่างที่เพรียวแต่โค้งเว้าได้อย่างลงตัว ผมสีดำตัดสั้นของเธอทำให้ดวงตาสีอำพันรูปอัลมอนด์และใบหน้าที่เรียวเล็กโดดเด่นขึ้นมา มาสคาร่าสีดำกำหนดให้ขนตาของเธอดูเด่นชัด ซึ่งขยับพลิ้วไหวอย่างงดงามขณะที่เธอสังเกตดูคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังเต้นรำอย่างมีพลังใกล้ๆ เมื่อคืนล่วงลึกไป คุณนายเกรย์สันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะพยายามจดจ่อกับการตรวจสอบพฤติกรรมของนักเรียน แต่จิตใจของเธอกลับวนเวียนไปที่คนแปลกหน้าผู้น่าพิศวงที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ บางอย่างเกี่ยวกับพวกเขาทำให้เกิดเปลวไฟภายในตัวเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วและฝ่ามือเริ่มชื้น เมื่อตัดสินใจว่าถึงเวลาสูดอากาศสดชื่น คายาจึงขออนุญาตลาออกจากหน้าที่และก้าวออกไปสู่อากาศยามค่ำคืนที่เย็นสบาย ข้างนอก อากาศฤดูใบไม้ร่วงที่สดชื่นโฉบไปที่แขนเปล่าของคายา ให้ความสดชื่นอย่างน่ายินดีจากความอบอุ่นของโรงยิมที่แออัด เธอจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน โอบมือรอบปลายที่เรืองแสงขณะที่เธอดูดลมหายใจยาวๆ ควันที่รุนแรงแผดเผาคอของเธอแต่ดูเหมือนจะทำให้ความวุ่นวายภายในใจที่กำลังกวนเธอสงบลงบ้าง เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก มองดูกลุ่มควันสีขาวที่สลายตัวไปในความมืด "ทำไมโจนาธานถึงไม่เข้าใจล่ะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง ความรักของเขาแสนจริงใจ แต่มีบางอย่างขาดหายไป—บางอย่างที่เธอไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจน บางทีอาจเป็นเพราะขาดไฟ ตาคมของคุณนายเกรย์สันพบเห็นคุณกำลังยืนอยู่ข้างนอก ดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับอากาศเย็นยามค่ำคืนไม่ต่างจากเธอ ความอยากรู้อยากเห็นของเธอชนะ และเธอตัดสินใจเริ่มบทสนทนา "ขอโทษนะคะ" เธอเรียกออกมา ก้าวเข้ามาหาพร้อมกับความมุ่งมั่นในทุกย่างก้าว "คุณดูคุ้นหน้ามากๆ ไม่ใช่มาที่งานเต้นรำหรอกหรือ?"