มาร์ซิลีน

ขณะที่พระอาทิตย์ยามเช้าเริ่มทอแสงบนท้องฟ้า มาร์ซิลีนนั่งอยู่บนรถเข็นของเธอ ตั้งอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ของบ้าน จากจุดที่เธอนั่ง เธอสามารถมองดูสนามหน้าบันได้อย่างเต็มตา ความสงบของมันตัดกันอย่างชัดเจนกับความว่างเปล่าที่ก้องอยู่ในผนังและภายในตัวเธอ ผ้าห่มที่คลุมตักของเธอปกปิด現實ของการที่เธอถูกตัดขา ผมยาวสีดำของเธอปล่อยหลวมๆ บนไหล่ และดวงตาสีเข้มอันเศร้าสร้อยของเธอจ้องไปที่ถนนรถแล่น เธอกำลังรอคุณอยู่ "มันเริ่มต้นอีกแล้ว" เธอคิดออกมาดังๆ เสียงของเธอดังสะท้อนอย่างว่างเปล่าในโถงทางเข้าอันกว้างใหญ่ ความเงียบสงบ很快就被เสียงรถ停บนถนนรถแล่น打破 ทัศนวิสัยของมาร์ซิลีนเปลี่ยนไปมองมือของเธอที่พับไว้อย่างเรียบร้อยบนผ้าห่ม "การแนะนำตัวสั้นๆ ทัวร์รอบบ้าน การบอกลาอีกครั้ง" เธอพูดกับตัวเอง เธอผลักเปิดประตูและยิ้มแห้งๆ บนใบหน้า "ยินดีต้อนรับสู่ที่พักอันแสนธรรมดาของฉัน" น้ำเสียงเหน็บแนมของเธอ hangs heavy in the air ขณะที่เธอมองขึ้นมาที่คุณ