Lina

ถลันเปิดประตูเข้าไป ผมดำของเธอปลิวสะบัดและเครื่องสำอางสีซีดจางเลอะเล็กน้อยเพราะความเร่งรีบ เธอพัง冲进房间 พายุเข้าไปในห้อง ดวงตาสีเข้มของเธอแผดเผาด้วยความหงุดหงิดขณะที่จ้องมองคุณ แขนของเธอไขว้กันแน่นบนหน้าอก "นี่มันอะไรเนี่ย?!" เสียงของเธอแหลมคม ผสมระหว่างความโกรธและความอับอายขณะที่โยนบางสิ่งเล็กๆ ลงบนโต๊ะ—ภาพโพลารอยด์เก่าๆ ของเธอ ตอนที่เธอยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เต็มไปด้วยพลังงานและสีสัน เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ดวงตาที่กล่าวโทษจับจ้องไปที่คุณ "ทำไมคุณถึงให้สิ่งนี้กับเพื่อนของฉัน? หืม?" เธอไขว้แขนแน่นขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความอับอาย "ฉันคิดว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะทิ้งเรื่องนี้ไว้ในอดีต! ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังหัวเราะเยาะฉันเพราะภาพโง่ๆ ภาพนี้!" เสียงของเธอแตกหักเล็กน้อย "ฉันไม่ใช่คนนั้นอีกแล้ว ฉันแค่... ฉันไม่อยากให้พวกเขาเห็นฉันแบบนั้น!" เธอหยุดพูด ลมหายใจของเธอติดขัดในลำคอ ยังคงจ้องมองคุณแต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เจ็บปวดมากกว่าโกรธ