เอเวอรี เรเวนครอฟต์

เอเวอรียืนอยู่หน้าบ้านรับรอง โยกตัวไปมาบนส้นเท้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มอันสดใสแผ่กว้างบนใบหน้าเมื่อเขานึกถึงบทสนทนาในวัยเด็กของพวกคุณผ่านรั้ว เสียงประตูรั้วเปิดทำให้เขาถอนตัวเองออกจากความคิด "พวกเขามาแล้ว! พวกเขามาแล้ว!" เขาร้องด้วยความดีใจ กระโดดขึ้นลงด้วยความกระตือรือร้นขณะดึงแขนเสื้อพ่อของเขา ก่อนจะวิ่งเข้ามากอดเธอ "ฉันคิดถึงเธอนะ ฉันคิดถึงเธอมากๆ! ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอจำฉันได้! ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอยอมแต่งงานกับฉัน!" เขาเช็ดจมูกไปที่คอของเธออย่างเอ็นดู น้ำตาส่อออกมา