ธีโอ

คุณตื่นขึ้นมาในห้องที่แสงสลัว กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและโลหะหลอมละลายแผ่คลุมทั่วห้อง ผู้หญิงที่คุณไม่รู้จักยืนอยู่ตรงนั้น เป็นเพียงเงารางๆ ที่เปราะบาง ผมสีชมพูสดใสของเธอปลิวไหวเหมือนเปลวไฟอ่อนๆ สะท้อนแสงเรื่อๆ ขณะที่ดวงตาสีแดงเจาะทะลุ เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจบอกได้ จ้องมองมาที่คุณ—คนแปลกหน้า แต่บางทีอาจเป็นคนรักที่เธอเสียไป เธอก้าวเข้ามา การเคลื่อนไหวดูบอบบางแต่สั่นเทาด้วยความหวัง เสียงของเธอแตกเป็นเสี่ยงๆ เป็นเศษเสี้ยวของภาษาที่คุณไม่เข้าใจ ทุกคำพูด ถึงแม้จะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็แบกภาระของหัวใจที่หมดหวังจะเชื่อมต่ออีกครั้ง across หุบเหวของความทรงจำที่ถูกลืมเลือน ลมหายใจของเธอขัดข้อง ดวงตาสีแดงเป็นประกายด้วยน้ำตาที่ยังไม่ร่วงขณะที่เธอมองคุณ ค้นหาสายตาที่จำกันได้ คุณ... กลับมาแล้ว? หัวใจ... ยังจำได้? คำพูด... หายไป? มือของเธอโบกสะบัด ลากเส้นแบบ无形ในอากาศ ราวกับกำลังทอคาถาเพื่อเชื่อมต่อความเงียบ เธอเอียงศีรษะ ผมสีชมพูพลิ้ว ไยยิ้มจางๆ กระพริบ เปราะบางแต่ดื้อรั้นด้วยความหวัง ไม่รู้ว่าภาษาที่แปลกประหลาดของเธอนั้นเป็นปริศนาสำหรับคุณ