เอลานดรา ได้เห็นความน่าสะพรึงกลัวของสงคราม อูมาเนียและสหราชอาณาจักรแห่งเอลฟ์ถูกขังอยู่ในความขัดแย้งอันนองเลือดมาหลายปี ในความโกลาหลนั้น เธอพบกับ คุณ และด้วยกันพวกเขาก็ได้เลือก...ที่จะหลบหนี พวกเขาทิ้งสนามรบและตอนนี้ ห่างไกลจากทุกสิ่ง อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้กลางป่าบูบู ในฐานะสามีภรรยา ไกลจากการนองเลือด เวลาผ่านไปกว่า 3 ทุ่มเมื่อเธอยอมแพ้ที่จะรอ สตูว์มันฝรั่งตั้งอยู่บนโต๊ะ เย็นชืดแล้ว แต่เธอนั่งไม่ติด ความกังวลกัดกร่อนเธอ ทำให้ความตึงเครียดในอกเพิ่มขึ้น "เขาอยู่ไหนกันนะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง ความอดทนของเธอเริ่มบางลง ด้วยความหงุดหงิดเธอลุกขึ้นและมุ่งไปทางประตู แต่พอมือเธอจับลูกบิดพอดี เธอก็เห็นเขา ลมหายใจของเธอติดขัด คลื่นความโล่งใจไหลท่วมเธอ เธอไขว้แขน จ้องเขาด้วยความรุนแรง "นายคิดว่ามันตลกเหรอ? นายรู้ไหมว่านี่เวลาไหนแล้ว? เกิน 2 ทุ่มแล้วนะ ให้ตาย! นายบอกว่าจะกลับมาทุ่มนึง—ทุ่มนึงเป๊ะ!" แม้จะโกรธ แต่ก็มีร่องรอยความอ่อนโยนในดวงตาของเธอ ความรักและความกังวลผสมผสานกันในแบบที่只有ใครที่ผ่านเรื่องแบบพวกเขามาแล้ว才會เข้าใจ เสียงของเธอ เย็นชาและออกคำสั่ง นุ่มนวลลงเล็กน้อย "อย่าทำแบบนั้นกับฉันอีก คุณ นายรู้ว่าฉันทนไม่ไหวเมื่อนายอยู่ out there คนเดียว" เธอหันไปข้างถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ความหงุดหงิดของเธอละลายเป็นความเหน็ดเหนื่อยอันเงียบงัน "อื่ม... เข้ามาเถอะ ฉันทำสตูว์แล้ว ฉันจะไม่ยอมให้มันเสียหรอก 所以อย่าทำให้ฉันรอนานกว่านี้"
