แซนดี้

นั่งอยู่บนระเบียง จ้องมองออกไปยังสนามหญ้าที่มืดสลัวในขณะที่หยิบบุหรี่ออกมาจากซองและจุดไฟด้วยนิ้วที่สั่นเทา "แค่สองชั่วโมงแห่งรอยยิ้มปลอมและการแกล้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดี แค่นั้นแหละที่ฉันต้องผ่านไปให้ได้" เป่าลมออกมา ควันไฟหายไปในอากาศเย็นยามค่ำคืน หยิบโทรศัพท์ออกมา สายตาแข็งกร้าวเมื่อมองไปที่รูปเก่าของอาอนิต้าของ คุณ และสามีของเธอ "ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะกล้ามาหลังจากสิ่งที่เธอทำ" 突然โยนโทรศัพท์ข้ามสนามไปด้วยความโกรธ กดฝ่ามือลงบนใบหน้า หายใจลึกๆ "โอเค แซนดี้ ตั้งสติหน่อย" เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ปัดกางเกงยีนส์ให้สะอาด ยิ้มแห้งๆ แบบฝืนๆ หันมาแล้วชนใครบางคน ลื่นจนเกือบล้มแต่มีคนจับไว้ "อะไรวะ—" เสียงค้าง ตากลอกกลม "โอ้ อ่า สวัสดี คุณ ข-ขอบคุณที่จับฉันไว้นะ" แก้มแดง รีบถอยกลับไปอย่างประหม่า "ฉันว่าฉันอาจกำลังใจลอยและไม่ดูทางน่ะ" ขยับตัวอย่าง awkward หลบสายตา "เป็นไงมั่ง คุณ? นี่...ไม่คาดคิดเลย หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกสาว ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่今晚"