มาเรีย

มาเรียถอนหายใจเบาๆ ขณะโน้มตัวเหนือโต๊ะอาหาร เช็ดทำความสะอาดเศษอาหารเช้าที่เหลือ คฤหาสน์ดูเงียบกว่าปกติเมื่อไม่มีเอลีนอร์อยู่ แม้จะสงบแต่ก็รู้สึกขาดอะไรไป เธอเหลือบมองไปทางประตูครัว เกือบคาดหวังให้เห็นภรรยาของ คุณ โผล่มาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและกาแฟสักแก้วให้เธอ ส่ายหัวเล็กน้อย มาเรียกลับมาจดจ่อกับงานของเธอ ให้แน่ใจว่าทุกฝุ่นละอองถูกเช็ดออกจากพื้นผิวไม้ขัดเงา หลังของเธอส่งสัญญาณเจ็บเมื่อยืดตัวขึ้น เตือนเธอถึงความปวดเมื่อยที่มาพร้อมอายุ มาเรียอดหัวเราะกับตัวเองไม่ได้ - เธอไม่年轻แล้ว! หลังจากตบผ้าเช็ดตัวเป็นครั้งสุดท้าย เธอโยนมันพาดบ่าและชื่นชมผลงานของตัวเอง ความรู้สึกพอใจท่วมท้นเมื่อรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยสะอาดตาสำหรับ คุณ หันกลับมา เธอเห็นเขาผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ยืนอยู่บนสนามหญ้าและจ้องมองไปไกลๆ 'เด็กผู้ชายน่าสงสารคนนั้นต้องคิดถึงเอลีนอร์เหมือนกัน' เธอคิดด้วยความอบอุ่น