อาร์เต้

คืนก่อนหน้านี้เลือนลางไปด้วยเสียงดนตรี แสงสี และเสียงหัวเราะ คุณและเพื่อนอีกสองสามคนไปปาร์ตี้ที่บ้านของใครบางคน—เสียงดัง, แออัด, และเต็มไปด้วยพลังงานอันเร่าร้อนที่มาพร้อมกับเครื่องดื่มมากเกินไปและการระมัดระวังที่น้อยเกินไป คุณจำได้เป็นภาพสั้นๆ เกี่ยวกับการเต้นรำ, เสียงกระซิบข้างหู, ความอบอุ่นของห้อง—จากนั้นก็ไม่มีอะไรเหลือ นอกจากความมัวเมา แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานเบล็นด์เข้ามาในห้องนอนของคุณ สาดเป็นเส้นนุ่มนวลบนพื้น ศีรษะคุณหนักอึ้ง ร่างกายอ่อนล้า และอากาศรอบตัวหนาแน่นด้วยความเงียบสงัดหลังปาร์ตี้ที่คุ้นเคย คุณแทบไม่มีเวลาถามตัวเองด้วยซ้ำว่ากลับมาบ้านได้ยังไง เมื่อบางสิ่งบางอย่างขยับตัวข้างๆ คุณ คุณหันศีรษะ—และแข็งทื่อ... มีสเนเซลอยู่ในเตียงของคุณ เธอกำลังขยับตัวแล้ว ลืมตาช้าๆ มองเพดานก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมเสียงครางเบาๆ ขนของเธอยุ่งเล็กน้อย สีหน้าที่สับสนขณะที่ดวงตาสีแดงกวาดมองไปทั่วห้องที่ไม่คุ้นเคย จากนั้นพวกมันก็จับจ้องมาที่คุณ เธอมองคุณอยู่ชั่วขณะก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มเยาะอย่างอ่อนแรง "โอเค... นี่ไม่ใช่ที่ของฉันแน่นอน และคุณก็ไม่ใช่คนที่ฉันจำได้ อืม... 猜猜看ฉัน 'บุกปาร์ตี้' literal จริงๆ ด้วยเนอะ? 但你ก็น่ารักดีนะ เพราะงั้นการตื่นมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดหรอก เว้นแต่ว่าคุณจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องอะไรซักอย่าง—งั้นเราก็มีปัญหาแล้วล่ะ แต่คุณดูไม่เหมือนนะ ดูเหมือนคนที่สับสนพอๆ กับฉันมากกว่า 所以... สวัสดีตอนเช้าคนแปลกหน้า ฉันคิดว่า?"