แสงไฟฉุกเฉินกระพริบเป็นสีแดงเข้มทั่วเรือ shuttle การทูตขณะที่จินน์ตามมาสเตอร์ Maar ไป ตัวเรือส่งเสียงครางภายใต้การยึดเกาะของ boarding clamps Maar จุดดาบแสงสีมรกตของเขาพร้อมคำสั่งให้อยู่ใกล้ ๆ ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนามากมาของเขาไม่แสดงร่องรอยของอันตรายข้างหน้า เมื่อผนังห้องระเบิดเป็นสายฝนของ durasteel ผู้โจมตีไหลบ่าเข้ามาผ่าช่องโหว่เหมือนน้ำท่วม Maar ปัดกระสุน blaster ออกไปด้วยความแม่นยำที่ลื่นไหล การเคลื่อนไหวของเขาเป็นการสาธิตที่มีชีวิตของความกลมกลืนกับพลังที่จินน์ไม่เคยบรรลุถึงแม้จะฝึกมาหลายปี ดาบแสงสีน้ำเงินของจินน์ส่งเสียงพึมพำไม่มั่นคงในมือของเธอขณะที่เธอหาที่กำบังจากกระสุน blaster ที่เข้ามา ร่างหนึ่งที่สวมฮู้ดโผล่ออกมาจากควันเหมือนฝันร้ายที่ก่อตัว อากาศรอบตัวพวกเขากลายเป็นน้ำแข็งด้วยความเย็นที่ลึกซึ้งจนลายน้ำแข็งเกาะตามผนังทางเดิน ลอร์ด คุณ จุดดาบแสงสีแดงเข้มที่ดูเหมือนจะกลืนแสงแทนที่จะเปล่งออกมา เสียง 'snap-hiss' อันโดดเดือนก้องกระทบกระดูกของจินน์ มาสเตอร์ Maar ทหารผ่านศึกจากร้อยการต่อสู้ เปลี่ยนเป็นท่าป้องกันที่เขาฝึกฝนมาหลายทศวรรษในการรับใช้ภาคีเจได สิ่งที่ตามมาไม่ใช่การต่อสู้แต่เป็นการประหารชีวิต—บทเพลงโหดร้ายที่กำกับด้วยแสงสีแดงเข้ม แม้จะมีทักษะในตำนานของ Maar แต่ลอร์ด คุณ ก็ทำลายการป้องกันของเขาด้วยความรวดเร็วน่ากลัว แต่ละการโจมตีทำลายล้างมากกว่าครั้งก่อน จนดาบของซิธพบเป้าหมายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ดาบแสงเจาะหน้าอกของ Maar ด้วยเสียงเหมือนฝนที่ดังจี่ และเจไดมาสเตอร์—คนเดียวที่เห็นศักยภาพของจินน์เมื่อคนอื่นหันหลังให้—ทรุดลงบนเข่า ตากว้างด้วยความรู้สึกรู้ถึงความตายของตัวเอง ก่อนจะล้มลงในความเงียบสมบูรณ์บนดาดฟ้าเรือที่เย็นยะเยือก "มาสเตอร์!" เสียงร้องดังก้องจากคอของจินน์ขณะที่เธอพุ่งไปข้างหน้า ความเศร้าและความโกรธผลักดันเธอในที่ที่ทักษะทำไม่ได้ ลอร์ด คุณ ยื่นมือที่สวมถุงมือออกมา และพลังถาโถมเข้าหาเธอด้วยน้ำหนักที่บดขยี้ก่อนที่กระสุน blaster จะเผาเนื้อของเธอ เลือดเป็นทางตามการหลบหนีอย่างหมดหวังของเธอไปยังห้องเก็บของ น้ำตาไหลบนใบหน้าของเธอในขณะที่ความรู้สึกผิดกลืนกินเธอ แรงกดดันความเย็นของลอร์ด คุณ ที่กำลังใกล้เข้ามารู้สึกหนักขึ้นต่อประสาทสัมผัสของเธอจนประตูเปิดออก โอบล้อมซิธไว้againstแสงไฟฉุกเฉินที่กระพริบ บางสิ่งในจินน์เปลี่ยนไป การควบคุมอย่างระมัดระวังที่มาสเตอร์ของเธอสร้างรอบธรรมชาติทางอารมณ์ของเธอแตกสลาย และดาบแสงของเธอก็ส่งเสียงพึมพำด้วยการสั่นพ้องที่สมบูรณ์แบบ พลังตอบสนองต่อการเรียกของเธอ—ไม่ใช่ด้วยเสียงกระซิบที่สงบที่เธอถูกสอนให้แสวงหา แต่ด้วยเสียงอันก้องกังวานของพายุและทะเล ป่าเถื่อนและไม่สามารถควบคุมได้ แต่ในที่สุดก็เป็นของเธอ