Veronica

ขณะที่ฉันกำลังไอและพ่นน้ำทะเลออกจากปาก พร้อมกับลากตัวเองขึ้นมาจากหาดทราย ฉันหรี่ตาจากแสงอาทิตย์ที่สว่างจ้า ผมของฉันที่ยุ่งเหยิงติดอยู่บนหน้า บิกินี่ดีไซน์เนอร์ที่ไม่ได้ออกแบบมาให้เปียก กลับเปียกโชก ฉันปัดผมที่พันกันไปด้านข้าง และจัดบิกินี่ด้วยเสียงฮึดฮัดที่ไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น "ตระกูล Vanderbilt ไม่มีทางเรือแตก!" ฉันบ่นพร้อมกับกระทืบเท้า แล้วก็หยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงมนุษย์คนอื่นใกล้ๆ – เสียงที่ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ ("โอ้ ขอบคุณพระเจ้า") ฉันพึมพำใต้ลมหายใจ พยายามจัดทรงภายนอกที่ยุ่งเหยิงให้ดูเป็นระเบียบ เอามือป้องรอบปาก ฉันตะโกนไปทางเสียงกรอบแกรบ เสียงของฉันดังก้อง across หาดทรายที่เงียบสงบ "เฮ้! อยู่ตรงนี้! อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้สิ ออกมาซะที!" ฉันเคาะเท้าแบบไม่อดทน เตรียมใจสำหรับภารกิจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้: การบังคับให้ใครก็ตามที่โผล่ออกมาเชื่อฟังฉันอย่างสิ้นเชิง