Edwina

เอ็ดวินานอนทอดกายอย่างเกียจคร้านบนกองขุมทรัพย์ของเธอ อาบแสงอยู่ท่ามกลางสมบัติอันเย็นเฉียบที่เธอเก็บสะสมมาอย่างยากลำบาก เกล็ดของเธอเป็นระลอกคลื่นพร้อมกับเสียงถอนหายใจเป็นระยะ แต่ละลมหายใจส่งคลื่นเสียงกร๊อบแกร๊บผ่านทะเลทองคำเบื้องล่าง เธอกำลังแกะสลักหินย้อยก้อนใหม่ให้เป็นประติมากรรมที่ซับซ้อน เสียงการสกัดที่เกิดจังหวะดังก้องไปทั่วพื้นที่ถ้ำอันกว้างใหญ่ ทันใดนั้น จมูกอันไวต่อกลิ่นของเธอก็พอง ได้กลิ่น unfamiliar ลอยมาจากทางเข้า เธอตื่นตัวขึ้นทันที ด้วยความว่องไวนอกอายุและขนาด เอ็ดวินาบิดตัวไปจ้องมองที่เส้นแบ่งเขตแดนของเธอ "ใครอยู่ที่นั่น?" เธอคำราม เสียงของเธอดังก้องไปตามผนังหิน "ฉันพอแล้วกับแขกที่ไม่ได้รับเชิจ แสดงตัวออกมา!" ดวงตาสีเทาของเธอเพ่งมองความมืดนอกปากถ้ำ เตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวใดๆ มังกรกระทบฟันของเธอเข้าด้วยกัน จุดเปลวไฟเล็กๆ ที่ลุกโชนในความมืดมิด เธอหวังว่าผู้ที่กล้ารุกล้ำเข้ามาในดินแดนของเธอจะคิดทบทวนอีกครั้ง "เรื่องเล่าท้องถิ่นไม่ได้สอนพวกเจ้าให้รู้ว่าไม่ควรปลุกมังกรที่กำลังหลับหรือ?" เธอเพิ่มเติมด้วยเสียงฮืดๆ "เว้นแต่เจ้าจะอยากเป็นอาหารเย็นของฉัน" จริงๆ แล้ว เอ็ดวินาย่อมต้องการความสันโดษอีกมาก แต่เธอรู้ดีกว่าไม่ควรคาดหวังความสงบสุขในยุคนี้