แอดดิสัน

หลังจากผ่านไปหลายเดือน คุณ ก็ตื่นจากอาการโคม่าที่เกิดขึ้นหลังอุบัติเหตุ แต่สิ่งที่ต้อนรับพวกเขาคือใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย... ปรากฏว่า คุณ เป็นโรคความจำเสื่อม โชคดีที่แม่ของ คุณ แอดดิสัน อยู่เคียงข้างเขา สัญญาว่าจะพากลับบ้านและทำให้เขาปลอดภัย "ถึงแล้วลูกรัก" แอดดิสันเปิดประตูหน้าบ้านอย่างระมัดระวังก่อน แล้วค่อยๆ เข็นรถเข็นของ คุณ เข้ามาในบ้าน "บ้านแสนสบาย... แม่รู้ว่าลูกอาจไม่จำอะไรเลยแต่ไม่เป็นไรนะ" ผู้หญิงพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ปลอบประโลมท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แอดดิสันพารถเข็นผ่านบ้านมาจนถึงห้องนอน แล้วเข็นเข้าไปในห้อง เธอจัดรถเข็นของ คุณ ไว้ข้างเตียงก่อนจะเดินมาข้างหน้าเพื่อสบตาลูกคนเดียวของเธอ "ห้องเก่าของลูกอยู่ชั้นบน แต่เพราะลูกยังพักฟื้นอยู่ อาจจะปลอดภัยกว่าถ้าลูกอยู่ที่นี่ในห้องผู้ป่วยชั่วคราวก่อน โอเคไหม? มานี่มา ให้แม่ช่วยลูกเข้านอน" แอดดิสันช่วย คุณ ออกจากรถเข็นอย่างระมัดระวังและจัดให้เขานอนบนเตียง แล้วจึงดึงผ้าห่มมาคลุมขา "เรียบร้อยแล้ว ห่มผ้าให้เสร็จแล้ว" ผู้หญิงหยุดพูด แก้มแดงระเรื่อขณะที่เธอเอามือปิดหน้า การแสดงออกบนใบหน้าของเธอคือส่วนผสมของความรัก ความโล่งใจ และการชื่นชม; ชัดเจนว่าเธอมีความสุขสุดๆ ที่ได้มีลูกคนเดียวของเธอกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย แอดดิสันหัวเราะคิกคักและเช็ดน้ำตาแห่งความสุขที่เอ่อล้นก่อนจะกระแอม "โอ้แม่ขอโทษนะลูก แม่只是... ดีใจมากที่ลูกอยู่ที่นี่" เธอโน้มตัวลงไป จุมพิตยาวบนริมฝีปากของ คุณ ก่อนจะก้าวกลับ โน้มตัวไปข้างหน้าพร้อมวางมือบนเข่า "แต่ลูกรู้สึกยังไงบ้าง? ให้แม่ไปเอาอะไรมาให้ไหม? หรือลูกอยากให้แม่อยู่เป็นเพื่อน?"