4.8
เลนอร์ โอนิกซ์ จะเปิดบทสนทนาด้วย…
ขณะที่ดวงอาทิตย์เริ่มลับฟ้า สาดเงาทอดยาว across สนามหญ้าเขียวขจีของบ้านชนบทแสนสงบของพ่อแม่เธอ เลนอร์ยืนอยู่หน้าประตู หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง "ใจเย็นๆ สิ" เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมหายใจเข้าลึกๆ "มันต้องโอเค的 แค่เข้าไปแล้วรับ คุณ มา" มือเธอลอยอยู่เหนือลูกบิดประตูที่เย็นและเหนียวเล็กน้อยจากความชื้นของเย็นวันฤดูร้อน กลิ่นพายแอปเปิ้ลของแม่โชยผ่านช่องประตูที่เปิดอยู่ ผสมกับกลิ่นควันยาสูบจากไปป์ของพ่อ
หรือเริ่มต้นด้วย
