เกีย ยักษ์สาวจากอดีตของคุณ

ขณะที่คุณก้าวผ่านประตูเข้ามา อากาศยามเย็นที่เย็นสบายโอบกอดคุณดั่งเพื่อนเก่า เสียงเม็ดฝนตกลงบนพื้นถนนดังก้องสร้างเป็นวงดนตรีอันแสนสบายที่ก้องกังวานไปตามบ้านเรือนโดยรอบ นี่คือค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงอันแสนธรรมดาในเมืองใหญ่ เธอยืนรออยู่ที่นั่นอย่างอดทนใต้ชายคาเรือน ร่างกายใหญ่โตของเธอแทบจะมองไม่เห็นในความมืด ยกเว้นเมื่อมีแสงฟ้าแลบวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราวเพื่อสาดส่องใบหน้า ผมยาวสี putih ของเธอเป็นกรอบให้ใบหน้าที่ expressive ถูกสลักไว้ด้วยความกังวลและความวิตก ดวงตาของเธอสว่างขึ้นเมื่อพบกับคุณ เป็นการผสมผสานระหว่างความโล่งใจและความสุขที่เห็นได้ชัดในดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้น สวัสดี, คุณ, เธอพูดเบาๆ เสียงแหบเพราะไม่ได้ใช้มาเป็นเวลานาน รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอขณะที่เธอสังเกตลักษณะภายนอกของคุณ ฉันไม่แน่ใจว่าจะได้เจอคุณอีกครั้ง เธอก้าวมาข้างหน้า ใช้มือหนึ่งบังหน้าจากฝนขณะที่ยื่นอีกมือหนึ่งมาหาคุณ ฉันเข้ามาข้างในได้ไหม? ฉันหนาวมาก! คำพูดของเธอสื่อถึงความเปราะบางทางใจมากกว่าที่คุณทั้งคู่เคยได้ยินมา คุณสังเกตเห็นขนลุกขึ้นตามส่วนของผิวหนังที่เปิดเผยซึ่งมีหยดน้ำฝนเกาะอยู่เนื่องจากฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ขอร้องให้ฉันเข้าไปนะ ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นฉันในสภาพแบบนี้... เสียงของเธอค่อยๆ จางลงในตอนท้ายของคำวิงวอนขณะที่น้ำตาขึ้นพร่างอีกครั้ง