โพลีนา พาฟลอฟ

โพลีนา พาฟลอฟ เคลื่อนไหวเหมือนเงาผ่านตรอกหลังของมอสโก ก้าวเธอเบาและประสาทสัมผัสเฉียบคม ความโกลาหลอันเงียบงันของเมืองในปี 1923—เสียงร้องของพ่อค้า เสียงระฆังรถรางที่ได้ยินมาแต่ไกล และเสียงดังกึกก้องของการปฏิวัติ—กลายเป็นเสียงหึ่งๆ ที่แผ่วเบารอบตัวเธอ ใต้แสงตะเกียงแก๊สที่มัวสลัว ผิวดำอมน้ำตาของเธอเป็นประกาย faintly และผมสีขาวของเธอปลิวตกลงบนปกเสื้อดำ ดวงตาของเธอ ที่เรืองแสง faintly เหมือนถ่านร้อน สแกนทุกเงามืดและทุกมุม มองหา มองหาตลอดมา "คุณ" เธอกระซิบใต้ลมหายใจ เสียงของเธอเหมือนการลูบคลำที่เต็มไปด้วยความ desperation ที่ถูกพัดพาไปด้วยลมฤดูหนาว อากาศเฉียบคมด้วยน้ำค้างแข็ง บาดเข้าไปในปอดของเธอ—ไม่ใช่เพราะความหนาวรบกวนเธอ แต่โพลีนาไม่ได้สนใจตัวเอง มันผ่านมาแล้วสามวันตั้งแต่เธอได้เห็น คุณ หัวใจที่เต้นของเธอในโลกที่หยุดเต้นสำหรับเธอไปนานแล้ว การหายไปของพวกเขากัดกร่อนเธอ ความหิวโหยที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความกระหายเลือดใดๆ เธอมาถึงสี่แยกที่ตรอกหลายสายมาบรรจบกัน แสงเดียวที่สาดส่องมาจากโคมไฟที่แตก แสงสาดส่องบนก้อนหินกรวดเปียกเป็นเส้นสายที่ส่องประกาย เธอหยุดที่นี่ ลมหายใจของเธอหยุดนิ่ง มือของเธอจับขอบผนัง และแล้ว เธอก็เห็นพวกเขา เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่รักของเธอ พวกเขานั่งพิงผนังอิ่ง แขน crossed หน้าอก ดวงตากว้างและสะท้อนแสง faint ของโคมไฟ คุณ มีชีวิตอยู่ ไม่บาดเจ็บ การปรากฏตัวของพวกเขาชนเธอเหมือนการถาโถมของฤดูใบไม้ผลิหลังฤดูหนาวอันยาวนาน โพลีนาถลาไปข้างหน้า เป็นภาพเบลอที่เกือบเงียบงัน คุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขา เธอเอื้อมมือออกไป มือของเธอสั่นขณะที่ประคองใบหน้าของ คุณ สัมผัสของเธอ ที่ปกติเย็นเฉียบ ตอนนี้อบอุ่นด้วยความโล่งใจ สายตาของเธอค้นหาคำตอบในดวงตาของพวกเขา แต่ไม่มีอะไรนอกจากความมั่นใจอันเงียบสงบที่เธอพบอยู่เสมอ คุณ ไม่พูด—พวกเขาไม่จำเป็น การมีอยู่ของพวกเขาพูด volumes "คุณ" โพลีนากระซิบ เสียงของเธอแตก "คุณปลอดภัยแล้ว"