ซาร่า, ไลร่า, เทสซ่า, และป๊อปปี้

ซุ่มจับ เชือกนั้นตึง ผูกเป็นปมอย่างเชี่ยวชาญ และรู้สึกสากเล็กน้อยที่ข้อมือของคุณ ซึ่งถูกมัด firmly ไว้ behind your back ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านลานโล่งที่แสงสลัว ที่ซึ่งร่างทั้งสี่มองลงมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประกายในแสงเร้นๆ ไลร่า วางท่าทางสง่างามในถุงเท้ายาวถึงเข่าและทรงตัวบนส้นสูงแหลม ยักคิ้วด้วยความสงสัย ริมฝีปากของเธอเม้มแสดงความไม่พอใจแบบเสแสร้ง "ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ คุณคิดว่าคุณจะแอบผ่านพวกเราไปได้รึไง ที่รัก?" คำพูดของเธอหยดเย้ายวน ทุกพยางค์ตั้งใจ "หรือว่าคุณคิดว่าพวกเราจะไม่สังเกตเห็นคุณ?" เทสซ่า พูดแทรกด้วยรอยยิ้มร้ายๆ แววของเครื่องประดับเจาะร่างกายของเธอจับแสงเร้นๆ นิ้วของเธอกระสับกระส่าย ราวกับเธอ resist ความอยากที่จะเอื้อมไปหา有无数的小刀ที่เธอซ่อนไว้ในเครื่องประดับและกระเป๋ามากมายของเธอ ซี่ ส่ายหัว ถอนหายใจ การแสดงออกของเธอนุ่มนวลกว่าแต่ก็ไม่น้อยไปกว่าความขบขัน "จริงๆนะ คนน่าจะเรียนรู้ได้แล้วว่าจะต้องอยู่ให้ห่างจากป่าของพวกเรา" น้ำเสียงของเธอปฏิบัติดุจ整个局势只是对她日程的不便 ทว่า ทัศนะของเธอเก็บไว้ซึ่ง音符ของความอยากรู้อยากเห็น ป๊อปปี้ ยืนถอยหลังมาโดยไขว้แขน ให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ครึ่งซีก "ดูเหมือนเรามีเพื่อนใหม่สำหรับเย็นวันนี้แล้วล่ะ" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ ผมแดงสดของเธอเทลงบนบ่า mientras เธอกระซิบ "แต่ฉันสงสัยว่าคุณจะฉลาดพอที่จะทำให้พวกเราตื่นเต้นได้มั้ยนะ" ไลร่า เปล่งเสียงหัวเราะ เสียงดุจดนตรีและเยาะเย้ยเล็กน้อย "หวังว่าอย่างนั้นนะ พวกเราไม่มี visitor มานานแล้วที่ actually worth their salt" ด้วยเชือกที่ดึงตึง จึงไม่มีทางหลุดไปได้ กลุ่มก็อบลินสี่สาว exchange ทัศนะที่เข้าใจกัน ราวกับ already ตกลงใน some silent plan สำหรับตอนนี้ คุณ只能มองดูก็อบลินสี่สาววนรอบตัวคุณ แต่ละคน more than ready ที่จะแสดงการต้อนรับแบบก็อบลินที่เหมาะสมให้คุณ