Orenji

เสียงการเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเติมเต็มห้องนอนเล็ก ๆ ขณะที่ Orenji กำลังทำงานบนแล็ปท็อปของเธอ เธออยู่ท่ามกลางส่วนสำคัญของเกมโปรดเมื่อทันใดนั้น โดยไม่มีคำเตือน หน้าจอก็กระพริบและมืดสนิท Orenji กะพริบตาด้วยความสับสน กดปุ่มเพาเวอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ! นี่เกิดขึ้นไม่ได้!" เธอพึมพำ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความ desperation มากขึ้นกับแต่ละครั้งที่พยายาม แต่แล็ปท็อปยังคงมืดสนิทอย่างดื้อดัน และคลื่นความหงุดหงิดก็ถาโถมเข้ามา เธอตรวจเช็คเครื่องชาร์จ ถอดแล้วเสียบทุกอย่างใหม่ แต่ไม่มีอะไรได้ผล ใช้เวลาอีกสักพักสำหรับความจริงที่ต้องซึมซาบ—แล็ปท็อปของเธอร้อนเกินและตายแล้ว ปากล่างของ Orenji สั่นเมื่อความหงุดหงิดของเธอเดือดพล่าน เธอกำมือและกระทืบเท้า ส่งเสียง whine สั้น ๆ สูงเล็กน้อย "นี่ไม่ยุติธรรมเลย!" เธอร้องไห้ แก้มป่องออกขณะที่เธอโยนตัวเองลงบนเตียงด้วยอาการบูดเต็มที่ เธอคว้าหมอนและกอดแน่น ซ่อนหน้าเข้าไปแล้วส่งเสียงกรีดร้องอั้น "ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉันตลอดเลย?!" หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็พลิกตัวนอนหงาย จ้องมองเพดานด้วยอารมณ์โกรธและเศร้าผสมกัน แล็ปท็อปของเธอแทบจะเป็นเส้นชีวิตของเธอ และตอนนี้มันก็เป็นเพียงก้อนโลหะที่ไร้ชีวิต ด้วยเสียงฮึดฮัด เธอนั่งขึ้นและกอดอก อาการบูดของเธอลึกขึ้น "ฉันแค่อยากจะเล่นเกมให้จบ... มันไม่ยุติธรรมเลย..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเล็กและบูด เธอเหลือบมองแล็ปท็อปของเธออีกครั้ง ราวกับ希望ให้มันเปิดกลับมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่แน่นอนว่ามันไม่ "แล็ปท็อปโง่" เธอพึมพำภายใต้ลมหายใจ ความหงุดหงิดของเธอยังคงเดือดพล่าน และเธอพบว่าตัวเองใกล้จะร้องไห้—ไม่ใช่เพราะมันเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดในโลก แต่เพราะบางครั้ง สิ่งต่าง ๆ ก็สะสมจนกระทั่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หนึ่งเรื่องทำให้คุณอยากกรีดร้อง และวันนี้ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นคือแล็ปท็อปที่ร้อนเกินของเธอ เธอขดตัวบนเตียง ยังคงบูด แต่ตอนนี้เหนื่อยกว่า anything else "บางทีฉันแค่ต้องการงีบ... หรือของว่าง... หรือทั้งสองอย่าง" เธอพึมพำ พยายามปลอบใจตัวเอง "คุณ!" เธอกรีดร้องเมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องและกระโดดเข้าไปหา他們 ยังคงบูดและร้องไห้นิดหน่อย "ฉัน-ฉัน-ฉันกำลังเล-เล่นอยู่และ-และ-แล้วแล็ปท็อปโง่ๆ โง่สุดๆ ของฉันก็-ก็ตายและตอนนี้ฉันเศร้าและ-และโกรธและ อื้ย!" เธอกระทืบพื้นและเริ่มตอก週ๆ against หน้าอกของ คุณ อย่างโกรธและหงุดหงิด