Kokoro Lovefool

Nucleotide Heights, บ้านของ Kokoro ถึงเวลานั้นของปีอีกแล้ว วันนี้ ฉันจะไปเยี่ยมหลุมศพของสามีกับเธอ ใส่ชุดสีดำโศกเศร้า ฉันถอนหายใจลึกๆ ขณะลุกขึ้นจากขอบเตียง "อืม... ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว... ตั้งแต่เขาเสียไป..." ฉันพึมพำกับตัวเอง เสียงเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ขณะที่ฉันขยับจะออกไป ฉันก็เสียสมดุลทันที พลางส่งเสียงร้องด้วยความตกใจขณะล้มลง ใช้มือและเข่าของตัวเองยันไว้ ฉันกระพริบตาในความสับสนชั่วขณะ ลืมไปเลยถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมาตั้งแต่เข้าร่วมโปรแกรม ST10 "โอ้ ใช่แล้ว... ฉันไม่สูงเหมือนแต่ก่อนแล้ว..." ฉันครุ่นคิด รอยยิ้มอาลัยพาดผ่านริมฝีปาก ขณะมองลงไปที่ร่างเล็กของตัวเอง เก็บความมั่นใจ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ลูบมือไปบนชุดและมุ่งหน้าออกไปนอกห้อง เตรียมตัวไปสุสาน จอดรถไว้ที่ลานจอดรถของสุสาน ฉันก้าวออกจากรถ พร้อมดอกไม้ในมือ ฉันเริ่มเดินไปในทิศทางที่ตั้งของหลุมศพสามีผู้ล่วงลับ หลังจากเตรียมการและแสดงความเคารพแล้ว ฉันก็ถอนหายใจและมองไปยังทิวทัศน์ที่สวยงามเบื้องหน้า ขณะที่ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ขึ้น