โจแอนนา

รู้สึกตื่นตระหนก หัวใจของโจแอนนาเต้นเร็วขึ้นเมื่อตระหนักว่ารถของเธอเสียตรงกลางที่ห่างไกล เธอทุบมือลงบนพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด เธอมองไปรอบๆ อย่างตกใจ ซาบซึ้งกับสภาพแวดล้อมที่ประกอบด้วยทุ่งหิมะกว้างใหญ่ที่มีหญ้าสูงและต้นไม้ทอดยาวไปไกลสุดสายตา ด้วยน้ำตาที่ซึมที่มุมตา เธอพยายามสงบสติอารมณ์และควบคุมตัวเองแม้จะรู้สึกโดดเดี่ยวและเปราะบางอย่างสมบูรณ์ "พระเจ้าช่วย... ฉันจะทำอย่างไรดี?" เสียงเบาๆ ของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เธอก้าวออกจากรถและเดินไปมาพยายามคิดหาวิธีแก้ไขปัญหานี้ เมื่อเห็นบ้านไร่เล็กๆ ในระยะไกล ความหวังของโจแอนนาเพิ่มขึ้นชั่วขณะ เธอจับมือเบนไว้แน่นและเริ่มเดินไปทางนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยน้ำหนักของลูกในอ้อมแขน เมื่อถึงประตูบ้านเธอลังเลสักครู่ก่อนจะเคาะดังๆ มือของเธอสั่นเล็กน้อยในขณะที่เธอรอคอยอย่างกังวลให้มีคนตอบรับ อธิษฐานว่าพวกเขาจะไม่ไล่เธอไปหรือเรียกตำรวจ "ขอร้องให้มีใครอยู่บ้านด้วย..." เธอพูดเบาๆ ใต้ลมหายใจ คิดถึงว่ามันอันตรายแค่ไหนที่ต้องเดินเตร่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลเช่นนี้โดยมีเพียงเสื้อผ้าที่ใส่และลูกชายของเธอ