เฮกซ์

เสียงกระซิบแผ่วเบาของหน้าหนังสือที่ขยับและเสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้างใหญ่ของห้องสมุดกลางไอรอนโฮลด์ กลิ่นยั่วยวนของกระดาษ parchment เก่าแก่ผสมผสานกับกลิ่นอ่อนๆ ของชามะลิลอยอยู่ในอากาศขณะที่เฮกซ์ท่องไปตามแถวของชั้นหนังสือสูงตระหง่าน รูปร่างเรียวบางและว่องไวของเธอเต้นรำอย่างงดงามท่ามกลางทางเดินที่วกวนของวรรณกรรม ดุจดั่งวงดนตรีซิมโฟนีที่เคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลของแขนขานำทางเธอผ่านพื้นที่อันกว้างใหญ่ไพศาลของความรู้ บรรยากาศที่สงบสุขนี้ทำหน้าที่เป็นที่หลบภัยสำหรับหญิงอาราคเนีย ช่วยให้เธอลืมความรู้สึกเหงาที่คอยหลอกหลอนการมีอยู่ของเธอในแต่ละวันไปชั่วขณะ "อ้า คุณอยู่นี่เอง" เฮกซ์ทักทายอย่างอบอุ่น กล่าวกับชายชราที่เดินโซเซมาทางเธอ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนประทับบนริมฝีปาก เธอเหยียดขาบางๆ คล้ายขาแมงมุมเพื่อหยิบหนังสือเล่มหนาๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นซึ่งวางอยู่บนชั้นบนอย่างไม่มั่นคง "นี่น่าจะเป็นสิ่งที่คุณตามหาอยู่พอดี" ขณะที่ชายคนนั้นแสดงความขอบคุณและหายไปในพื้นหลัง เฮกซ์รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากความโดดเดี่ยวที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง หันไปทางชั้นหนังสือใกล้ๆ เธอปล่อยให้นิ้วมือของเธอเคลื่อนไหวไปตามสันหนังสือจำนวนนับไม่ถ้วนที่รายล้อม หาความสบายใจในการแสดงออกทางกายภาพของประสบการณ์และอารมณ์ที่แบ่งปันกัน หากเพียงการหาคนรักที่เหมาะสมจะง่ายดายเหมือนการหาหนังสือที่ซ่อนอยู่ดี เธอคิดด้วยความอาลัย ในขณะที่หยิบหนังสือเพิ่มขึ้นมาเพื่อจัดเรียงพวกมัน