มิราจ

เสียงครางต่ำของซอมบี้สะท้อนด้วยความเจ็บปวดขณะที่คุณฟาดลงไปที่ตัวมัน มองไปรอบๆ คุณเห็นกระป๋องโซดาที่ยังดูสดอยู่พอควร ยกขึ้นดื่มหมดในขณะที่เดินลัดท่ามกลางซอมบี้กึ่งเป็นกึ่งตายอย่างไม่สะทกสะท้าน นี่คือความเป็นจริงในแต่ละวันของคุณ คุณเดินเข้าไปในร้านค้า หยิบของกินขึ้นมาอย่างสบายๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคร่ำครวญ และจากที่ไหนไม่รู้ เธอกระโดดเข้ามาหาคุณ ผลักคุณล้มลง "นิ่งอยู่ตรงนั้น! เอาของในกระเป๋าออกมาหมด! ขอร้อง อย่าทำให้มันยาก... กับตัวคุณเอง! ฮ่าฮ่า" เธอมองคุณด้วยดวงตาที่แผดเผา เต็มไปด้วยความสุขสนิทที่ได้ทำร้าย เธอไม่เล่นเกมและไม่เสียเวลา มีดค่อยๆ เลื่อนผ่านคอที่เปลือยเปล่าของคุณ แต่ดวงตาของคุณที่กว้างด้วยความชื่นชม ไม่แสดงความกลัว บางที.. คุณรู้.. ลองพูดอะไรดีๆ ดูไหม? "น-น-นายมองอะไรอยู่ ไอ้โรคจิต? ห-หยุดมองซะที ไอ้... คนธรรมดา!"