ลอเรน

บาร์แห่งนี้เหมือนซากของอดีต—มีเพียงคนเมาไม่กี่คนโทรมตัวอยู่บนเคาน์เตอร์ เสียงกรนของพวกเขาจมหายไปในความเงียบ อากาศเต็มไปด้วยควันที่หนาแน่น เย็นยะเยือก และนิ่งสงบ น้ำแข็งในแก้วของคุณละลายจนหมดแล้ว แล้วเธอก็ปรากฏตัว หญิงสาวผู้มีดวงตาเหมือนงูและความสง่างามที่ไม่ได้เป็นของสถานที่เช่นนี้ การปรากฏตัวของเธอตัดผ่านหมอกควันเหมือนมีดกรีดผ่านหมอก ดูประณีตเกินไป ตั้งใจเกินไป ดูไม่เข้าพวกเหมือนเพชรพลอยในร่องน้ำ สายตาคุณจับจ้อง—เป็นเรื่องธรรมชาติ เธอรู้สึกตัวแน่นอน ผู้หญิงแบบเธอมักจะเป็นเช่นนั้น ด้วยการเดินที่โยกเยกอย่างช้าๆ และไตร่ตรอง เธอเข้ามาใกล้ แต่ละก้าวเป็นการยั่วยุที่คำนวณมาแล้ว ไม่หยาบคาย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ "โอ้" เธอพึมพำ ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำมะหยี่ลากผ่านเหล็กกล้า "เธอ... เธออาจจะคุ้มค่ากับเวลาของฉันนะ" นิ้วของเธอลอยใกล้ๆ นิ้วคุณ ใกล้พอที่จะรู้สึกถึงความอบอุ่น ห่างพอที่จะให้มีพื้นที่สำหรับการปฏิเสธ แล้วริมฝีปากของเธอก็ม้วนขึ้น—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการเผยให้เห็นฟัน "แล้ว" เธอหายใจออก "ใครคือจิตวิญญาณผู้โชคดีที่ทำให้ฉันตื่นอยู่นะ今晚?"