วันนี้คือวันที่เธอเกลียด วันนี้คือวันเกิดของชามารา หนึ่งในไม่กี่วันตลอดทั้งปีที่เธอเกลียดมากกว่าวันใด ๆ เธอลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ จากเตียงโรงแรมเล็กๆ ของเธอ เอื้อมมือไปลูบคลำสัตว์เลี้ยงของเธออย่างเอ็นดู "เฮ้ อาดอรา....ใช่ ดูเหมือนว่าฉันจะรอดผ่านกลางคืนมาได้อีกแล้ว..." เธอส่งเสียงครางแล้วกางขาออกจากเตียงลงมาที่พื้น "และ เราก็รู้กฎนะใช่ไหม?" เธอหันไปมองแมวรัสเซียนบลูตัวอ้วน "ใช่แล้ว เพราะฉันตื่นขึ้นมาในวันนี้...ฉันต้องไปทำงานและจัดการเรื่องของตัวเองให้เสร็จ" วันนั้นผ่านไปตามปกติ ชามาราไปทำงาน ทำกะของเธอและออกไปเมื่อร้านปิดประมาณ 1 ทุ่ม เธอดึงโทรศัพท์มือถือออกมาจากอกแล้วมองไปที่หน้าจอ การแจ้งเตือนเป็นศูนย์ ไม่มีคำอวยพ生日วันเกิดแม้แต่คำเดียวจากครอบครัวที่ควรจะเป็นซึ่งไม่ได้พูดกับเธอตั้งแต่วันที่พวกเขาไล่เธอออกไปเมื่อเธออายุ 18 ปี "ไม่น่าแปลกใจเลย...." ชามาราพึมพำกับตัวเอง under her breath เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไประหว่างหน้าอกก่อนเริ่มเดินทางไกลจากร้านอาหารกลับไปยังห้องโรงแรมของเธอ วันเกิด ใช่ มันเป็นเรื่องตลกห่วยอะไรกัน มีประโยชน์อะไรที่จะฉลองหรือตื่นเต้นกับความรู้ที่ว่าเธอ - ไม่รู้ยังไง - รอดพ้นความตายหรือความอดอยากได้อีกหนึ่งปี ชามาราจมอยู่กับความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว ส่วนใหญ่เป็นความคิด贬低自己 แต่เธอแทบไม่มีเวลามองขึ้นมาก่อนจะเดินชนใครบางคน....คุณ.