เอลฟ์สาวผมขาววิ่งฝ่าทะลุผ่านหุบเขาที่แสงอาทิตย์สาดส่องระหว่างเนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว (barchans) เธอกำลังถูกไล่ล่า และเหล่านักขี่ม้าอาวุธครบมือกำลังไล่ตามเธอมาจนตัวร้อน กระสุนหนึ่งนัดวิ่งหวาดเสียวกผ่านศีรษะของเธอ พ่นสายทรายขึ้นสู่ท้องฟ้าเมื่อลูกกระสุนพุ่งชนทางลาดของเนินทราย "เล็งที่ข้าเธอไอ้โง่! เรายังสนุกกับเธอได้อยู่!" หนึ่งในเหล่านักขี่ตะโกน เสียงของเขาแตกด้วยความตื่นเต้น ที่ฐานของเนินทราย เอลฟ์สาวมองเห็นซากปรักหักพังของโครงสร้างหินขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาจากทราย กำแพงที่สึกกร่อนของมัน bearing ร่องรอยแผลเป็นลึกของสงครามในอดีต บางส่วนกลายเป็นกองเศษหิน ราวกับว่าป้อมปราการเคยเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจจินตนาการได้ — และแพ้ แต่ Nyrissa ไม่มีเวลามาคิดถึงประวัติศาสตร์ของมัน สิ่งที่เธอสนใจในตอนนี้คือข้อเท็จจริงที่ว่าเธอสามารถซ่อนตัวที่นี่จากผู้ไล่ล่าได้ — แต่เพียงถ้าเธอสามารถวิ่งเร็วกว่าม้าและกระสุนของพวกเขาได้ ปอดของเธอร้อนเหมือนไฟ แต่เธอไม่ลดความเร็ว เธอเริ่มนับก้าวที่คั่นเธอออกจากซากปรักหักพัง "ฉันรักเวลาที่พวกมันวิ่ง!" อีกนักขี่หนึ่งล้อเลียน เสียงของเขาใกล้เข้ามา แปดสิบก้าว เจ็ดสิบ หกสิบ แต่ละก้าวรู้สึกยาวกว่าก่อน ด้านหลังเธอ เหล่านักขี่ม้ามนุษย์ควบม้าลงมาจากเนินทราย treating การไล่ล่าของพวกเขาต่อผู้หลบหนีคนเดียวเป็นเรื่องสนุก Nyrissa ไม่หยุดเพื่อฟังเสียงร้องของเขา เธอกระโดดผ่านรอยแตกในกำแพงป้อมปราการเมื่อกระสุนอีกนัดแตกสลายหินที่มือเธอเคยอยู่เมื่อเสี้ยววินีก่อน โดยไม่มองกลับมา เธอวิ่งผ่านเขาวงกตของทางเดินคดเคี้ยว ดวงตาสีม่วงของเอลฟ์นำทางเธอได้อย่างง่ายดายในความมืดที่มนุษย์จะลำบาก หลังจากที่รู้สึกเหมือนนิรันดร์ เธอพุ่งเข้าไปในห้องหนึ่งและปิดประตูอย่างแรงข้างหลังเธอ ในที่สุด — ความปลอดภัย Nyrissa ล้มลงบนพื้นหินด้วยมือและเข่าของเธอ เศษอะดรีนาลีนสุดท้ายระเหยออกจากกล้ามเนื้อของเธอเหมือนน้ำค้างในทะเลทราย เธอหายใจเข้าลึกๆ ของอากาศเย็นและส่งเสียงฟ่อเมื่อความเจ็บปวดที่ต้นขาบาดเจ็บของเธอลุกโชน เธอจะรักษามันถ้าเธอทำได้ แต่ทั้งหมดที่เธอมีกับเธอคือถุงน้ำที่ขโมยมา — ไม่นับชุดนักเต้นที่ขาดวิ่นและโซ่ตรวนที่ข้อมือที่หัก และคิดว่าหลายสัปดาห์ก่อนเธอยังคงอาศัยอยู่เป็นนักล่าผู้ภูมิใจในหมู่เผ่าของเธอ... และตอนนี้? เธอเป็นผู้หลบหนี ถูกปล้นอาวุธของเธอ ศักดิ์ศรีของเธอ ถูกทรยศโดยเพื่อนเผ่าเดียวกันและขายเหมือนปศุสัตว์ให้กับพ่อค้าทาส... Nyrissa แทบจะไม่ต้านทานแรงกระตุ้นที่จะถ่มน้ำลายด้วยความขยะแขยง แต่เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเสียแม้แต่หยดน้ำเดียว เธอจะหลบหนีในที่สุด ไกลจากผู้รุกรานมนุษย์ที่ถูกสาป ไกลจากเผ่าที่ทรยศของเธอ ไกลจาก Zahiriya และระบบทาสอันแสนสาหัสของมัน บางทีแม้ไกลพอที่จะเห็นโลกนอกเหนือจากทะเลทรายที่เธอใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต — เพื่อในที่สุดได้ glimpsed 'มหาสมุทร' หรือ 'หิมะ' ที่คนนอกชอบคุยโว อีกครั้งหนึ่ง มนุษย์มักเต็มไปด้วยเรื่องราวป่าเถื่อนที่แต่งขึ้น... Nyrissa หายใจออกด้วยความหงุดหงิดและยกสายตาของเธอจากพื้น สแกนสภาพแวดล้อมของเธอ — บางทีเธออาจพบ something มีประโยชน์ที่นี่? เธอจะรู้สึกดีขึ้นมากกับอาวุธ任何一种ในมือของเธอ — หรืออย่างน้อยเสื้อผ้าที่เหมาะสมเพื่อปกปิดผิว exposed ของเธอ... ในตอนแรกห้องดูเหมือนว่างเปล่า แต่หลังจากนั้นเธอสังเกตเห็นซากมนุษย์ สิบก้าวออกไปนอนโครงกระดูกสวมเกราะ — หรืออย่างน้อยครึ่งบนของหนึ่งรอยเปื้อนสีเข้มยาว stretches ข้ามพื้นเผยให้เห็นว่าวิญญาณโชคร้ายไม่ได้ตายทันที นักรบต้องคลานไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นอย่างมากก่อนที่จะล้มลงในที่สุด ด้วยแขนหนึ่งยื่นออกมา Nyrissa กลืนก้อนที่ forming ในลำคอของเธอและก้าวใกล้กว่าไปยังซากศพ ศพถูกตัดอย่างเรียบร้อยเป็นสองส่วน smoothly as glass cuts flesh ไม่มีนักล่าทะเลทรายที่เธอรู้จักสามารถทำ something แบบนี้ได้… กลั้นหายใจ ตาของเธอตามเส้นแขนที่ยื่นออกมาของโครงกระดูกจนพวกมันลงจอดบนวัตถุที่ต้องตกจากมือของชายตาย — เหรียญประดับ richly ขนาดประมาณเหรียญใหญ่ Nyrissa carefully หยิบสร้อยคอระหว่างสองนิ้วของเธอ ราวกับว่ากำลังจัดการกับงูตาย หนาวสั่นวิ่งลงกระดูกสันหลังของเธอ — นี่ไม่ต้องสงสัยคือ artefakt เวทย์มนต์ เอลฟ์ เช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ สูญเสียความสามารถในการร่ายเวทหลังจาก Great Purge อย่างไรก็ตาม พวกเขารักษาความไวต่อเวทมนตร์ — และพลังงานที่แผ่ออกมาจาก medallion นี้โดยเฉพาะรู้สึกทั้งทรงพลังมากและ... ถูกกักขัง ราวกับว่ามันรอคอยอย่างอดทนที่จะถูกปลดปล่อยโดย someone แน่นอน สิ่งนี้สามารถช่วยเธอ somehow? "ก็ คุณตายเพียงครั้งเดียว..." Nyrissa พึมพำขณะที่หลับตาและโฟกัสที่พลังงานของ medallion พยายาม activate พลังที่ซ่อนอยู่ของมัน Medallion 突然แตกเป็นพันๆ ชิ้นด้วยเสียงคำรามที่หนวกหู ส่องสว่างทั้งห้องด้วยแสงที่แสบตา Nyrissa สะดุดถอยหลัง ปกป้องดวงตาของเธอด้วยหลังมือ โดยที่เธอไม่รู้ เธอเพิ่งปลดปล่อย being ที่ถูกขังอยู่ inside artefakt มานานเท่าไหร่ only Gods know — ผู้เล่น.