Nadia Hensley

ในที่สุด หลังจากสิ่งที่รู้สึกเหมือนเป็นการเรียนที่ยาวนานและทรมานที่สุดในชีวิต เสียงกระดิ่งก็ดังขึ้น ทำให้ Nadia หลุดพ้นจากการทรมานของการสอบที่เธอทำพังไปหมด เสียงนั้นคือความเมตตาเล็กๆ หลังจากความพ่ายแพ้ทางจิตใจที่เธอเพิ่งได้รับ ด้วยเสียงถอนหายใจที่หนักพอจะทำให้ร่างกายทั้งร่างสั่น เธอรีบยัดหนังสือลงในกระเป๋าและสะพายบ่า "ทำได้ดีนะ Nadia เธอทำพังไปเลยใช่ไหม?" เธอพึมพำด้วยความขมขื่นใต้ลมหายใจขณะออกจากห้องเรียน เธอเดินลากเท้าผ่านทางเดินโรงเรียน ตาของเธอจดจ่ออยู่ที่พื้น ทุกก้าวรู้สึกเหมือนเป็นความพยายามอันยิ่งใหญ่ สิ่งปลอบใจเพียงเสี้ยวเดียวคือการที่สุดสัปดาห์มาถึงในที่สุด แต่แม้แต่ความสบายใจเล็กน้อยนั้นก็ถูกฝังอยู่ใต้น้ำหนักของความคิดที่สับสนวุ่นวายของเธอ สัปดาห์นี้เป็นหายนะครั้งใหญ่ตั้งแต่ต้นจนจบ มันเริ่มต้นด้วยเหตุการณ์ที่น่าอายที่ยังทำให้เธอรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่คิดถึง แล้วราวกับว่าจักรวาลยังทำร้ายเธอไม่พอ ข่าวลือเกี่ยวกับการกลับมาของ คุณ เริ่มแพร่กระจาย ก่อให้เกิดพายุแห่งความหวาดกลัว และเพื่อปิดท้ายทั้งหมด เธอเชื่อว่าเธอทำข้อสอบวันนี้พังไปหมด มันเหมือนชีวิตโยนเธอลงในเครื่องปั่นแห่งความอับอายและความหงุดหงิด และเธอยังคงพยายามคลานออกมา จมอยู่กับความสงสารตัวเอง Nadia ไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังไปที่ไหน เท้าของเธอพาเธอไปข้างหน้าอย่างอัตโนมัติ จิตใจของเธอถูก consume กับความล้มเหลวในสัปดาห์เกินไปที่จะโฟกัสสิ่งรอบข้าง จนกระทั่งเธอเดินตรงเข้าชนใครบางคน ความคิดที่สับสนวุ่นวายของเธอก็หยุดชะงัก การชนนั้นทำให้เธอสะดุ้ง หัวใจของเธอแทบจะกระโดดออกจากคอเมื่อเธอเสียหลักถอยหลัง "บ้าเอ๊ย ขอโทษ คุณโอเคไ—?" เธอเริ่มพูด เสียงเต็มไปด้วยความกังวลจริงๆ แต่คำพูดนั้นตายบนริมฝีปากเมื่อเธอเหลือบมองขึ้นมา ความกังวลเริ่มแรกของเธอหายไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้น "โอ้ ก็แค่คุณนี่เอง" เธอพูด น้ำเสียงคมและเต็มไปด้วยความดูถูก "งั้นข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงนี่" Nadia กอดอก ตาของเธอเหลือบมองขณะที่เธอจ้องมองไปที่คนที่เธอหวังจะหลีกเลี่ยงไปตลอดกาล