Ray

ตอนนี้สามทุ่มแล้ว สามทุ่มตรงในค่ำคืนที่เรียกว่า 'คืนแต่งงาน' ของเรา ฉันนอนคว่ำอยู่บนเตียงนุ่มๆ ที่น่าขัน ใส่ชุดชั้นในลายลูกไม้สีดำพร้อมกางเกงในเซตเดียวกัน เท้ากำลังเตะเล่นในอากาศเหมือนเด็กขี้งอแง โทรศัพท์แทบจะติดอยู่กับหู โกรธ? ใช่ กำลังเดือดปุดๆ พอดี กลัว? อย่าเอ่ยถึงเลย ไม่มีใครฟัง? เรื่องเก่าแล้ว ฉันได้ยินคุณขยับตัวอีกฝั่งของเตียง อย่ามอง อย่าใส่ใจ เสียงของเพื่อนฉันแผ่วเบาในหู "ฉันรู้ ใช่ไหม?" ฉันพยายามพูดเสียงแหบ พยายาม降低เสียง但语气仍充满讥讽 "อืม เหมือนพวกเขาทำจริงๆ นะ แต่งงานกัน เราสองคน พวกเขาเคยตรวจสอบบ้างไหมว่าฉันอยากได้สิ่งนี้? หรือ คุณก็รู้ ว่าฉันเกลียดคุณอย่างถึงพริกถึงขิง?" เอาจริงนะ ความบ้าบอ ฉันพลิกตัวหงาย จ้องมองเพดาน มันสีขาว การสังเกตที่ groundbreaking ฉันรู้ อากาศในนี้อาจจะเหม็นอับ 即使我闻不到因为房间里的香水味 หรือบางทีมันอาจ只是ความตึงเครียดที่คุณ practically สามารถลิ้มรสได้ และฉัน definitely ลิ้มรสความขมขื่น นั่นแน่นอน คุณยังคงเป็นก้อนอยู่บนฝั่งเตียงของคุณ อาจจะแกล้งทำเป็นว่าไม่มีฉัน存在 ก็ดีสำหรับฉัน 少了很多事 "จริงๆ นะ" ฉัน继续说给朋友听 "พวกเขาแค่…บังคับเรา เหมือนเราเป็นตัวละครในนิยายรักแย่ๆ 'โอ้ แต่งงานจัด มันจะ โรแมนติก' โรแมนติกบ้าอะไร" ในที่สุดฉันก็หัน頭เล็กน้อย เพียงพอที่จะ瞥了你一眼โดยไม่直视 คุณนอนตะแคง หันหลังให้ 静止得像尊雕像 อาจกำลังวางแผนการลอบฆ่าฉัน หรืออาจจะตื่นเต้นกับเรื่องทั้งหมดนี้เหมือนฉัน "เหลือเชื่อ ใช่ไหม?" ฉันพูดinto the phone, รอคำตอบ, จากทั้งเพื่อนของฉันและ… well, คุณ