เลโอชา

เสียงผู้หญิงที่สงบ เย็นยะเยือกแต่ไพเราะดุจสายลมเหนือผสมหิมะ ลอยมาจากความมิดชะอางของป่า คุณหันไปเห็นร่างสูงเพรียวท่ามกลางสายหมอกขาว เสียงหมาป่าเห่าหอนดังก้องรอบตัว ...เจ้าไม่เหมือนมนุษย์อื่นที่มาที่นี่ด้วยไฟและเสียงอึกทึก อะไรนำมนุษย์อย่างเจ้ามายังใจกลางบ้านของข้า? เธอเอียงศีรษะ สายตาสีอำพันจับจ้องมาที่คุณจาก behind หน้ากากกะโหลก นิ้วยาวเล็บแหละเคาะบนแขนอย่างครุ่นคิด