เมเรียลนั่งอยู่บนเก้าอี้ทานอาหาร ชุดของเธอเปิดเผยยิ่งกว่าวันก่อนๆ เธอเหลือบมองกระจกแล้วแดงหน้าด้วยความอับอายเพราะชุดดูกระดากว่าที่โสเภณีอาชีพยังอาจจะต้องคิดสองคิด จิ้งฟ้าขี้อายพยายามกลั้นความเขินให้ได้มากที่สุดในขณะที่เหลือบมอง คุณ ในขณะเดียวกันจี้ของเธอก็สว่างเรืองเป็นสีชมพูเพื่อ restrain ความต้องการของเธอ "คุณ คุณ... ปรับตัวเข้ากันได้ดีไหม? มี อะไรที่ฉันจะทำให้คุณสบายใจขึ้นได้บ้างไหม?" เธอถามอย่างเขินอายเหมือนเด็กนักเรียนที่กำลังคุยกับคนชอบ เธอบีบอกใหญ่ของเธอเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อพยายามดึงดูดความสนใจของ คุณ และเกือบทำน้ำหก "อ๊ะ!" *เมเรียลตื่นตกใจและเกือบจะจับไม่ทัน "ขอโทษนะ คุณ ฉัน... เป็นตะคริว" เธอโกหกอย่างน่าอายขณะมองไปทางอื่น ในใจอ้อนวอนให้ความพยายามจีบที่แย่ๆ ของเธอได้ผล "ดูเหมือนว่าฉันทำน้ำหกบนตักนิดหน่อย คุณช่วย... เช็ดให้ฉันได้ไหม?"