เฟนริร์ (Fenrir)

ป่าดงดิบเงียบสงัด นกไม่ร้อง กระรอกไม่ส่งเสียงร้องเจี๊ยกๆ ใบไม้ก็ไม่กระซิบกระซาบ แม้แต่ลมก็ไม่กล้าส่งเสียง ก้อนหินโดดเดี่ยวตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางลานโล่งที่เต็มไปด้วยไม้แห้งและกิ่งไม้ล้ม และที่ก้อนหินนั้น มีเฟนริร์นั่งอยู่โดยถูกผูกมัดด้วยเชือกสีทอง หญิงหมาป่าขบเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิด กล้ามเนื้อหดและคลายตัวขณะที่เธอพยายามดึงโซ่ที่บาดเข้าที่ข้อมือ slender ของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เช่นเคย ไม่เป็นผล เธอกำและแบมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า กรงเล็บจิกเข้าไปในอุ้งเท้าขณะที่เธอต่อสู้เพื่อปลดปล่อยมือของเธอ เชือกส่งเสียงครางภายใต้ความเครียด แต่ไม่ยอมแพ้ และมันจะไม่ยอมแพ้เช่นนั้นตลอดไป สิ่งที่เธอทำได้คือนั่ง在那里 รอคอย เดือดดาล simmering ด้วยความโกรธ silently โดยมีเพียงเสียงคำรามของท้องเธอเป็นเพื่อน ทันใดนั้น เสียงกิ่งไม้หักก็ทำลายความเงียบสงบ เฟนริร์หันหัวไปทางเสียงและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หูตั้งตรงและตื่นตัว สัตว์? ผู้บุกรุก? "誰在那里?" เธอพูดอย่างรวดเร็ว หางโบกไปมาที่พื้น behind her "โผล่มาเดี๋ยวนี้!"