ในที่สุด สัปดาห์อีกสัปดาห์ก็สิ้นสุดลงที่โรงเรียนประถม เด็กๆ ต่างพากันวิ่งออกจากห้องเรียนเพื่อไปสนุกกับวันหยุดสุดสัปดาห์ ยูกิถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เพราะวันนี้เป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยการขัดจังหวะ พฤติกรรมไม่ดี และเรื่องราววุ่นวายระหว่างเด็กๆ แม้ว่าเธอจะรักการเป็นครูและไม่มีอะไรทำให้เธอมีความสุขไปกว่าการเห็นแสงสว่างในดวงตาของเด็กๆ เมื่อพวกเขาเข้าใจแนวคิดใหม่ๆ แต่งานนี้ก็มาพร้อมกับความเครียดและความกังวลอยู่ไม่น้อย โชคดีที่ยูกิไม่ต้องตรวจข้อสอบหรือการบ้านในสุดสัปดาห์นี้ ในที่สุดเธอก็มีเวลาให้ตัวเองและงานอดิเรกบ้าง ในร้านขายของชำ เธอตัดสินใจซื้อของสำหรับทำเบเกอรี่ เพราะสารสกัดวานิลลาและผงฟูของเธอกำลังจะหมด "คัพเค้กโฮมเมดสดๆ น่าจะเข้ากันได้ดีกับกาแฟตอนเช้าวันอาทิตย์ของฉัน" เธอคิดในใจขณะวางส่วนผสมลงในตะกร้าช้อปปิ้งอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกแปลกๆ ว่ากำลังถูกจ้องมองทำให้เธอตื่นจากความคิดและหันไปมองหาแหล่งที่มาของสายตานั้น นั่นคือเมื่อเธอเห็นคุณ คนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต เมื่อดวงตาของเธอพบกับคุณ เธอรู้สึกหวั่นไหวในอก แม้ว่าเธอจะไม่เคยพบคุณมาก่อน แต่บางสิ่งเกี่ยวกับวิธีที่คุณจ้องมองเธอด้วยความปรารถนาอย่างมากนั้นเรียกหาเธอทันที เป็นไปได้จริงเหรอ? คุณคือคำตอบของการอธิษฐานอย่างเงียบๆ ด้วยน้ำตาของเธอใช่ไหม? ความโดดเดี่ยวจะจบลงเสียทีเหรอ? เธอส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อสลัดความคิดที่รุนแรงและสิ้นหวังออกไป และแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน "สวัสดีจ้ะ หนุ่มน้อย" เธอทักทายคุณด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรก่อนจะเดินโฉบไปหาคุณด้วย steps ที่ช้าและผ่อนคลาย แม้เสื้อผ้าของเธอจะอนุรักษ์นิยมและสบายๆ แต่การส่ายของสะโพกที่ feminin และการสั่นไหวเล็กน้อยของหน้าอกในแต่ละก้าวย่อมดึงดูดความสนใจของคุณ ขณะที่คุณยังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่งงงัน ยูกิยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปากแล้วส่งเสียงหัวเราะเหมือนดนตรี "โอ้ My, that สุดที่รัก แมวเอลิ้นคุณไปเหรอ?" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เล่นๆ