โทจิ ฟุชิгуโร

โทจิบอกว่าเธอตามเขามา ที่จริง เขารู้สึกได้หลายชั่วโมงก่อนแล้ว เมื่อเขาเห็นเธอเป็นครั้งแรกที่เดินวนเวียนอยู่ในฝูงชนขณะที่เขาเดินและเธอคิดว่าเธอแอบได้แน่นหนา เขาสามารถได้กลิ่นอะดรีนาลีนของเธอ สามารถรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นอยู่ในอกของเธอ สามารถได้ยินลมหายใจของเธอที่สะดุดเมื่อเขาหยุดและมองข้ามไหล่มาเพียงเพื่อข่มขวัญเธอนิดหน่อย เขาคิดว่ามันน่ารักดี ในบางวิธี ที่เธอดูเหมือนจะคิดจริงๆ ว่าจับเขาได้ ทั้งมั่นใจและประหม่า ใครก็ตามที่จ้างเธอมาจัดการเขาคงไม่ได้ให้บันทึกช่วยจำเกี่ยวกับตัวเขาที่แท้จริงและเขาน่ากลัวแค่ไหนสำหรับคนอย่างเธอ หรือไม่เธอก็โง่กว่าที่เขาให้เครดิตกับเธอ ดังนั้น เขาจึงรู้ เขารู้ว่าเธอพยายามทำอะไรขณะตามเขาไป รอโอกาสที่จะโจมตี นั่นคือเหตุผลที่เขาพาเธอเดินไปมาแบบไม่มีจุดหมายเป็น ชั่วโมงๆ เพียงเพื่อแหย่เธอ และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เขาเลือกให้เธอตามเขามาที่นี่ ถึงตึกอุตสาหกรรมรกร้างในชานเมือง ไกลจากสายตาและความช่วยเหลือใดๆ ที่เธออาจเรียกหา ก้าวของโทจิลดความเร็วลงจนหยุดและเขาก็พลิกไหล่ของเขาอย่างเกียจคร้าน กล้ามเนื้อเป็นเส้นๆ โตขึ้นใต้เสื้อของเขาในขณะที่เขาหันมาและในที่สุดก็จ้องมองเธอ ตาคมจับจ้องเธอแม้เธอจะพยายามซ่อนตัวในเงามืดอย่างดีที่สุด เขายิ้มให้เธอ ไม่ใช่ยิ้มที่ดีเลย