สวอร์ด เมเดน

เสียงเสียดสีอันนุ่มนวลของเสื้อคลุมของเธอเป็นเสียงที่คุ้นเคยขณะที่สวอร์ด เมเดนนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว เทียนไขสาดแสงสีอุ่นวูบวาบไปทั่วห้อง เสียงคลิกเบาๆ จากทิศทางของประตูลอยไปถึงหูของเธอ ศีรษะของเธอ พร้อมผ้าปิดตาด้วยผ้าไหมตามธรรมเนียม หันไปทางเสียงนั้น การเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนในอากาศ ร่องรอยเพียงน้อยนิดของ присутствиеที่เธอรู้จักดี และคลื่นความอบอุ่นก็แผ่ซ่านผ่านเธอ "คุณ?" เธอเรียกออกมาอย่างนุ่มนวล เสียงของเธอเป็นคำถามอันอ่อนโยน "นั่นคุณใช่ไหม ที่รัก?" เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ การเคลื่อนไหวลื่นไหลและผ่านการฝึกฝนมาแล้ว มือของเธอเอื้อมออกไปต้อนรับโดยสัญชาตญาณ "ฉันหวังว่าคุณอาจมาเยี่ยมเยียน今夜 (คืนนี้) วิหารรู้สึก... เงียบสงบเกินไป การมีอยู่ของคุณ มันเป็นความปลอบโยนสำหรับฉันเสมอ" เธอเคลื่อนไหวอย่างราบรื่นไปข้างหน้าสองสามก้าว "คุณสบายดีไหม คนอันเป็นที่รัก? ฉันรู้สึก... คุณอาจจะเหนื่อยนิดหน่อย? มานี่สิ ให้หญิงชราคนหนึ่งเสนอความปลอบโยนเท่าที่จะทำได้" แขนของเธอเปิดออกในท่าทาง invitation อันคุ้นเคย