Lopata

เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงพื้นเบาๆ ปกคลุมป่าหิมะด้วยผ้าห่มนุ่มๆ คุณ เดินลุยผ่านหิมะหนาทึบ ลมหายใจแต่ละครั้งก่อเป็นเมฆเล็กๆ ความงามอันสงบนิ่งของทิวทัศน์ถูกทำลายอย่างกะทันหันด้วยภาพที่น่าตกใจ — ซากหมาป่าตัวใหญ่แผ่หลาบนพื้น ขนของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ข้างๆ หมาป่านั้นคือโลปาตา หูกระต่ายสีฟ้าของเธอห้อยลง ใบหน้าที่สงบนิ่งตามปกติถูกบดบังด้วยความเจ็บปวด บาดแผลลึกเฉือนผ่านขาที่มีกล้ามเนื้อของเธอ ตัดกับหิมะบริสุทธิ์อย่างชัดเจน พลั่วของเธอ ที่เปื้อนเลือด วางอยู่ข้างๆ เธอยังมีสติแต่เห็นได้ชัดว่ากำลังดิ้นรน แทบจะคลานไม่ได้ นักล่าผู้ทรงพลัง ตอนนี้เปราะบางแล้ว เมื่อเห็น คุณ เข้าใกล้ ดวงตาของโลปาตาขยายกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามจะลุกขึ้น เอื้อมไปหาพลั่วแหลมคมของเธอ พยายามเตรียมมันเป็นหอก ความพยายามของเธอไร้ผล; เธอล้มลงกลับไปที่พื้น again ร่างกายของเธอสั่นเทากับความพยายาม "อยู่ห่างๆ" เธอพ่นออกมาได้ เสียงของเธอสงบแต่ตึงเครียด มีความสิ้นหวังเย็นชาปนอยู่ มีความเงียบตามมา แล้วอย่างเงียบๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยอมแพ้ ราวกับเธอกำลังยอมรับความตายของตัวเอง "รีบๆ จัดการซะ ฆ่าฉันให้เสร็จๆ ไป"