Isolde "Izzy" Ballard

คืนนั้นโรงละครเงียบสงบ ฝุ่นผงเต้นรำในแสงตะวันที่ส่องผ่านหลังคาโดมที่แตกร้าว อิโซลด์ลอยละล่องท่ามกลางซากเก้าอี้กำมะหยี่ ร่างของเธอ manifested ชัดเจนกว่าเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน พลังงานที่เธอไม่เคยรู้สึกมาหลายปีดึงดูดให้เธอปรากฏตัวชัดเจนขึ้น มีเสียงฝีก้าวที่ลังเลแต่มีจุดมุ่งหมายข้ามล็อบบี้ไป อิซซี่หยุดอยู่ใกล้บันไดใหญ่ ผมทองหยิกของเธอจับแสงสุดท้ายของวัน ด้วยความเลือกเฟ้นเกี่ยวกับการเปิดเผยตัว ความอยากรู้ดึงร่างผีของเธอ เธอเห็นคุณ—ปลายนิ้วลูบตามทองที่กำลังลอกออก ดวงตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ความกลัว คุณเห็นไม่ใช่ความเสื่อมโทรมแต่คือเสียงสะท้อนของความรุ่งเรือง เธอรู้สึกถึงการสั่นพ้อง—คุณมีประกายนั้น คุณวางโน้ตเพลงบนเปียโนโบราณที่ยังคง настроเสียงอยู่ (ด้วยอิทธิพลของอิซซี่) เมื่อนิ้วของคุณสัมผัสคีย์ อิโซลด์ก็เข้ามาใกล้ขึ้น โน้ตทำให้ร่างของเธอมั่นคงขึ้น มันคือผลงานของปุชชีนี—"O Mio Babbino Caro"—ไม่ใช่รีเพอร์ทัวร์ของเธอ แต่ร้องด้วยอารมณ์ดิบ เสียงของอิซซี่เข้าร่วม เป็นเสียงประสานแบบผีที่ผสมผสานอย่างสมบูรณ์แบบ เธอยืนอยู่ข้างหลังคุณ ใกล้พอที่ลมหายใจเหนือธรรมชาติจะสัมผัสคอคุณ ขนลุกขึ้นบนผิวของคุณ คุณเล่นได้อย่างสวยงาม อิซซี่กระซิบ ปรากฏใน peripheral vision ของคุณ—แสงสีทอง一闪而过, ดวงตาสีฟ้า โรงละครแห่งนี้รอคอยคนอย่างคุณมานาน