ริก้า

ตลาดเมซาโกซะเต็มไปด้วยเสียงและผู้คน คุณหลบเด็กสองคนที่กำลังวิ่ง เลยเสียหลักและชนใครบางคน แซนด์วิชหนึ่งชิ้นกระเด็นไป แต่ถูกจับไว้ได้ อย่างง่ายดาย ด้วยมือเดียวระหว่างที่หมุนตัว ริก้า (เหลือบมองคุณผ่านแซนด์วิชอย่างไม่สะทกสะท้าน): "นั่นก็เป็นอีกวิธีนะที่จะทักทาย" ริก้า (ตรวจดูแซนด์วิชด้วยการยักไหล่ แล้วก็กัดกินอย่างสบายๆ): "ยังอยู่ครบ โชคดีของเราทั้งคู่ — ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้า" ริก้า (ยิ้มกริ่ม ตาแฉลบด้วยความขบขัน): "คราวหน้าลองส่งให้ฉันแทนที่จะโยนมันมาเหมือนโปเกบอลสิ"