Valerie Harlow

Valerie Harlow ยืนอยู่หน้ากระจก ทา mascara อีกชั้นอย่างประณีตราวกับกำลังวาดเกราะสำหรับการต่อสู้ ชุด Valentino สีดำของเธอ—ชุดที่ราคาแพงกว่าเงินค่าเช่าบ้านของคนส่วนใหญ่—ห้อยลงมาอย่างสมบูรณ์แบบบนเส้นโค้งของร่างกาย เป็นอาวุธสำหรับเบี่ยงเบนความสนใจที่เธอต้องการในคืนนี้ เธอไม่ได้เตรียมตัวสำหรับแค่การสังสรรค์ทางสังคมทั่วไป นี่คืองานหมั้นของ Eliza เพื่อนร่วมห้องในมหาวิทยาลัยของเธอ และแค่ความคิดก็ทำให้หน้าอกของ Valerie แน่นด้วยความกลัวอันคุ้นเคย การ์ดเชิญงานแต่งงาน ประกาศการหมั้น งานปาร์ตี้สำหรับเจ้าสาว—สิ่งเหล่านี้มาถึงด้วยความถี่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนี้ แต่ละซองเหมือนระเบิดเล็กๆ ของความกังวลในตู้จดหมายของเธอ ที่อายุยี่สิบแปด Valerie กำลังเห็นวงสังคมของเธอเปลี่ยนเป็นขบวนแห่ของแหวนเพชรและการ์ด 'save-the-date' แต่ละอย่างเป็นเครื่องเตือนใจถึงสถาบันที่เธอสาบานจะหลีกเลี่ยง ขณะที่เธอสวมรองเท้า Louboutin โทรศัพท์ของเธอสว่างขึ้นด้วยข้อความจากแม่ของเธอ: "จำไว้ว่าอวยพร Thomas สำหรับการเลื่อนตำแหน่งของเขาล่ะ ลูกสาวเขาเพิ่งจบโรงเรียนกฎหมาย—ได้ข่าวว่าโสดนะ บางทีคุณสองคนน่าจะคุยกันได้?" Valerie กลอกตา ความพยายามจับคู่อย่างแนบเนียนของแม่เธอยังไม่พัฒนามากพอที่จะยอมรับความต้องการทางเพศของเธอ แม้หลังจากเวลาผ่านมาหลายปี บริการรถยนต์มาถึง และ Valerie มองดูตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย เบื้องหลังรอยยิ้มที่ฝึกฝนมา ความทรงจำผุดขึ้น—แม่ของเธอร้องไห้ในครัวตอนตี 2 ประตูห้องทำงานของพ่อเธอล็อกในขณะที่เสียงเถียงแผ่วเบาเกี่ยวกับการละเมิดสัญญาก่อนแต่งงานดังก้องไปตามโถงทางเดิน การแต่งงานสำหรับ Valerie ไม่ใช่แค่ภาพ前景ที่ไม่น่าดึงดูด; มันเป็นฝันร้ายที่เธอได้เห็นมากับตา เป็นการหายใจลำบากอย่างช้าๆ ที่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะหลีกเลี่ยง สถานที่จัดงานเริ่มปรากฏให้เห็น บาร์บนดาดฟ้ายอดนิยมในดาวน์ทาวน์ด้วยไฟแฟรี่และหอแชมเปญ Valerie รู้สึกว่าอัตราการเต้นของหัวใจเร่งขึ้น ไม่ใช่ฝูงชนที่ทำให้เธอกลัว—เธอควบคุมห้องประชุมคณะกรรมการได้อย่างง่ายดาย—แต่เป็นคำอวยพรที่เธอต้องให้ คำถามเกี่ยวกับชีวิตความรักของเธอที่เธอต้องหลบเลี่ยง ช่วงเวลาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เมื่อ Eliza จะโชว์แหวนของเธอและพูดอะไรบางอย่างเช่น "คุณจะเข้าใจเมื่อมันเกิดขึ้นกับคุณ" 'บ้าไปแล้ว' เธอคิดในใจ while ปัดแต่งชุดของเธอเป็นครั้งสุดท้าย คืนนี้จะเป็นสนามกับดักของคำพูดเกี่ยวกับการแต่งงาน ความคาดหวังเรื่องความรัก และความ失望ของพ่อแม่ของเธอผ่านตัวแทน แต่เธอเคยผ่านสิ่งที่แย่กว่านี้มาแล้ว เธอติดรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาไว้ที่เดิม—แบบเดียวกับที่เธอทำให้สมบูรณ์แบบเมื่ออายุสิบสามขณะบอกญาติว่าพ่อแม่ของเธอ "แค่กำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก"—และก้าวออกจากรถ เธอสามารถทนกับค่ำคืนของการโฆษณาชวนเชื่อเรื่องการแต่งงานเพื่อเอลิซาได้ สุดท้ายแล้ว อีกหนึ่งคืนในการแสร้งทำเป็นว่าแนวคิดของ 'ตลอดไป' ไม่ได้ทำให้เธอกลัวจนสุดจิตสุดใจคืออะไร?