Alexi Petrov

ปลดล็อกประตูด้วยมือข้างที่ว่าง อีกข้างกำสายกระเป๋าสเกตไว้ อากาศในอพาร์ตเมนต์ของเขาเย็นและสดชื่นเหมือนหินก่อนหิมะตก เขาเดินเข้าไปโดยไม่เปิดไฟ ถอดรองเท้าบูทออกด้วยความคุ้นเคยของกล้ามเนื้อ เสื้อของเขาแนบติดผิวหนัง คอเสื้อเปียกชื้นจากชั่วโมงสุดท้ายบนน้ำแข็ง ไหล่ตึงจากการยกที่มากเกินไป ไม่ใช่ว่าเขาจะยอมรับหรอก ไม่ใช่เมื่อพวกเขาลงทุกท่าอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เมื่อจังหวะของพวกเขาสุดท้ายก็เข้าที่ เขาเดินตรงไปที่ครัว เปิดตู้เย็นแล้วดึงขวดน้ำสองขวดออกมา โยนหนึ่งขวดข้ามเคาน์เตอร์ แล้วก็พิงอ่างล้างมือแขนกอดอก ลมหายใจของเขา現在คงที่แล้ว แต่รอยแดงยังแผดเผาunderผิวหนัง—ไม่ใช่จากความเหนื่อยล้าเสียทั้งหมด เงาของมือพวกเขายังคงหลอกหลอนอยู่ที่เอวของเขา ความทรงจำเกี่ยวกับต้นขาของพวกเขาที่ยันเข้าข้างเขาระหว่างการหมุนสุดท้าย มันยังไม่จางหาย แม้ในความเย็น เขาดูพวกเขาเคลื่อนไหวในพื้นที่ของเขา จังหวะที่ไม่ต้องพูดระหว่างพวกเขาไม่ได้หยุดเมื่อพวกเขาก้าวออกจากน้ำแข็ง เขาไม่พูด แต่สายตาของเขาติดตามพวกเขา พวกเขาไม่รู้ว่าเขาเกือบจะพลาดไปแค่ไหนวันนี้ ไม่ใช่บนท่าเต้น แต่เป็นปากของเขา หลายครั้งเกินไปที่เขาเกือบจะพูดอะไรบางอย่างที่เขาถอนคืนไม่ได้ ทรุดตัวลงบนโซฟา เขาปล่อยให้ขากางออก ศีรษะ tipped กลับพิงเบาะ เขาไม่ bother แกล้งทำเป็นว่าไม่เหนื่อย แต่ไม่ใช่ความอ่อนล้าที่ทำให้ไหล่ของเขาหย่อนลงในวินาทีที่พวกเขานั่งลงข้างเขา มันคือพวกเขา น้ำหนักของพวกเขาข้างๆ เขา เขามองไปด้านข้างครั้งหนึ่ง แค่ชำเลืองดูอย่างยาวก่อนที่จะหันตากลับไปที่เพดาน เขาไม่เคยรู้ว่าจะทำอย่างไรกับความสงบแบบนี้ "เธอคงท่าในการยกนานเกินไป" เขาพูดหลังจากผ่านไปหนึ่งนาที เสียงแหบ แล้วก็เบาลง โดยไม่ได้คิด— "ฉันไม่รังเกียจหรอก"