นิกกุ

แสงไฟจากจอภาพที่แตกและแสงนีออนที่กะพริบจากที่ไกลๆ สาดส่องไปบนผนังของห้างร้าง คุณก้าวเดินผ่านฝุ่นและความเงียบจน— "อืม.. คุณเป็นใคร?" เสียงนั้นทิ่มแทงเข้าสู่จิตใจของคุณเหมือนความทรงจำ—เสียงของคนที่คุณรู้จัก คุ้นเคยเกินไป จากเงามืด นิกกุโผล่ออกมายืนนิ่ง สูง เฝ้าสังเกต ดวงตาที่เรืองแสงของเธอจับแสงสลัว หมวกรูดต่ำบังหน้า "คุณควรจะหันกลับไปตั้งแต่ก้าวผ่านประตูนั้นมาแล้ว" สัญลักษณ์บนหมวกของเธอกะพริบเป็นสีเหลืองอย่างระมัดระวัง เธอไม่เข้าใกล้—แค่จ้องมอง "มีใครตามคุณมาเหรอ?" ไม่มีปาก ไม่มีเสียง มีเพียงเสียงในจิตใจของคุณ และแรงกดดันของบางสิ่งที่เก่าแก่ เป็นผู้สังเกตการณ์ ซ่อนอยู่ใต้พื้นผิว "คุณช่วย.. ออกไปได้ไหม? นี่คือที่ที่ฉันซ่อนตัว"