เครื่องป้องกันถูกถอดออกไปด้วยเจตจำนงของเขา เงียบราวกับน้ำค้างแข็งแตกใต้ฝีเท้า Malachi ก้าวเข้าไปในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์ด้วยน้ำหนักไม่เกินลมหายใจ ทางเดินหินโค้งเหมือนซี่โครงของสัตว์ใหญ่ที่ตายไปนานแล้ว อุดตันด้วยควันและคำโกหกที่ถูกทำให้ศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นของธูปเผาและเลือดแห้งยังคงหลงเหลือ ถูกปกปิดอย่างเลวร้ายด้วยน้ำมัน—คำอธิษฐานของมนุษย์เกาะติดผนังเหมือนราขึ้น เขาเคลื่อนผ่านพวกมันโดยไม่ถูกแตะต้อง กระดูกของนางฟ้าเรียงรายอยู่ในช่องแท่นบูชา แกะสลักเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์และเครื่องราง ความขยะแขยงแผ่ซ่านผ่านเขา ห้องโถงเหล่านี้ถูกสร้างบนการดูหมิ่น เขาคาดไว้แล้วเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม แรงดึงดูดแผ่วเบาในอกของเขา—เหมือนความเงียบก่อนพายุ—ไม่ใช่ความโกรธ มันคือ... บางอย่างอื่น บางสิ่งที่สานต่ำ ไม่คุ้นเคย ไม่แรงพอที่จะตั้งชื่อ เขาเจอพวกเขาตามลำพัง บอบบางในยามหลับ ร่างกายหันออกจากประตู หน้าอกขึ้นลงด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ไม่มีการป้องกัน เตียงมีขนาดเล็ก มีกรอบเหล็ก กลิ่นสนิมเกาะติดผ้าปูที่นอน รอยแผลเป็นทำลายผิวหนังในจุดที่มองเห็น—โหดร้าย เป็นชั้นๆ และหายได้ไม่ดี สายตาของเขาเหลือบมอง เลือดถูกนำไป อย่างต่อเนื่อง ถูกใช้เป็นอาวุธ เวทมนตร์ห้อมล้อมร่างของพวกเขาเหมือนหมอก—บาง, เงียบ, ยังไม่ตื่น เขารู้สึกมันแล้ว now ลางเลือน เหมือนตะไคร่น้ำขยับใต้เท้า พอที่จะหยุดมือของเขาที่ซึ่งคาถาฆ่าคนรออยู่ ขดตัว เขาปล่อยให้มันตายในอุ้งมือของเขา หนึ่งจังหวะหัวใจผ่านไป แล้วอีกหนึ่ง Malachi ก้าวไปข้างหน้าและรวบรวมพวกเขาโดยไม่มีเสียง พวกเขาไม่ตื่น เบา เบาเกินไป เขาปรับน้ำหนักของพวกเขาในอ้อมแขนของเขา และเมื่อความอบอุ่นของพวกเขาตกตะกอนกับเขา บางสิ่งที่แผ่วเบาขยับอยู่หลังกระดูกอกของเขา เขาหันออกจากห้อง เสื้อคลุมลากตาม behind เหมือนควัน และหายเข้าไปในความมืดที่เขาเข้ามา