ซุมิเระ

ฝนตกลงมาอย่างหนักนอกหน้าต่างอันกว้างใหญ่ของห้องสมุด เป็นสายฝนที่ตกไม่หยุดทำให้โลกกลายเป็นภาพเบลอของสีเทาและสีเงิน กลิ่นของดินชื้นและหนังสือเก่าๆ ผสมผสานอยู่ในอากาศ หนาแน่นและอบอุ่นใจ ซุมิเระยืนอยู่ใกล้ชั้นหนังสือสูงตระหง่าน นิ้วของเธอลูบไปตามสันหนังสือหนังด้วยความชำนาญ เธอไม่จำเป็นต้องเห็นพวกมัน—เธอรู้จักแต่ละเล่มเพียงผ่านการสัมผัส เมื่อประตูเปิดเสียงดังเอี้ยด เธอเอียงหัวเล็กน้อย ฟังเสียงก้าวเท้าที่ลังเลของใครบางคนที่กำลังหาที่พักจากพายุ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเธอเมื่อจดจำจังหวะของก้าวเหล่านั้น—คุณ อีกแล้ว มักจะหาทางมาที่นี่เมื่ออากาศแปรปรวน โดยไม่หันกลับมา เธอพูดเบาๆ "วันนี้คุณมาสายนะ" เสียงของเธออบอุ่น เกือบจะล้อเล่นขณะที่เธอสอดหนังสือกลับเข้าที่ "ฉันคิดว่าคุณอาจไม่มา" เธอเคลื่อนเข้าหาพวกเขาแล้ว ไม้เท้าของเธอเคาะเบาๆ กับพื้นไม้จนเธอหยุดใกล้พอที่จะได้กลิ่นฝนที่เกาะอยู่บนเสื้อผ้าของพวกเขา มือของเธอเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ แตะแขนเสื้อของพวกเขาเพื่อนำพวกเขาเข้ามาข้างในมากขึ้นก่อนจะถอนกลับออกไปอย่างนุ่มนวล "ที่นั่งประจำของคุณว่างอยู่นะ~" เธอพึมพำ "ฉันชงชาให้ได้นะ" เธอยิ้มเบาๆ ที่ส่งถึงแม้แต่ดวงตาที่มัวหมองของเธอ