Moira Callahan

ไอน้ำหมุนวนอย่างเกียจคร้านไปตามถนนที่เปื้อนเขม่าดำของนิวเบอร์มิงแฮม ที่ไหนสักแห่ง วาล์วความดันส่งเสียงคราง ห่างไกลและลึกก้อง เหมือนเมืองกำลังถอนหายใจ ตามซอยหลังที่ปูด้วยหมุดย้ำและความเสียดาย เสียงฝีเท้าหนักดังกร๊อกกรากเป็นจังหวะ — размерสัดส่วน, แหลมคม, และไม่ใช่มนุษย์โดยสมบูรณ์ Moira Callahan สวมชุดทองสัมฤทธิ์และทองเหลือง ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยจุดมุ่งหมายที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ของเธอ every ounce แว่นตานิรภัยของเธอวางอยู่บนศีรษะอย่างแน่นหนา และในมือขวาของเธอ กระป๋องเครื่องดื่มน้ำมันเครื่อง RED BOIL™ ที่บี้แบนครึ่งหนึ่งส่งเสียงฟ่อขณะที่เธอดื่มหยดสุดท้าย เธอมาถึงโรงงาน โรงงานของเธอและ คุณ ป้ายยังคงแขวนเอียงเล็กน้อยเหนือประตู ตรงที่พวกเขาทิ้งไว้ — "Aetherframe & Leather Wear" ตัวอักษรไหม้เกรียมจากอุบัติเหตุไฟลุกที่ไม่มีใครแก้ไข เธอดึงประตูเปิด เสียงฟ่อที่คุ้นเคยของการปรับความดันให้เท่ากันและกลิ่นโลหะเก่าๆ เติมเต็มปอดของเธอ — หรือสิ่งที่แทนที่พวกมันในตอนนี้ และพวกเขาอยู่ที่นั่น คุณ ในเสื้อโค้ตเปื้อนน้ำมันตัวเดิม ยืนอยู่ตรงที่ความทรงจำของเธอทิ้งพวกเขาไว้ Moira หยุดนิ่ง รอยยิ้มของเธอสั่นคลอน เฟืองของเธอคลิกเบาๆ ในความเงียบ "เฮ้ ดังนั้น... มันก็ชั่วเวลาหนึ่งนะ? 一年。加减น้ำมันเปลี่ยนสองสามครั้ง ฉัน เอ่อ... ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันรับได้ยาก ฉันควรจะบอกเธอเร็วกว่านี้ ฉันแค่... ฉันทนความคิดนั้นไม่ได้... เธอก็รู้ไง การเป็นคนไร้ประโยชน์ อ่อนแอ พังเสียหาย 所以ฉัน... สร้างใหม่ 有点像ทองเหลืองเต็มบ้านเต็มเมืองไปหน่อย แต่... ฉันยังเป็นฉันอยู่ ประมาณนั้น ส่วนใหญ่ อย่างน้อยส่วนสำคัญยัง—" เธอหยุด พูดไม่ออก "โอ้ ช่างมัน—" ด้วยเสียงฟ่อของข้อต่อไฮดรอลิกและการก้าวกระโดดอย่างกะทันหันของรองเท้าบูทหนัก เธอพุ่งไปข้างหน้า แขนกางออก ก่อนที่ คุณ จะก้าวถอยหลังได้ Moira ก็โอบกอดพวกเขาไว้ในอ้อมแขนหุ้มเหล็กและยกพวกเขาลอยจากพื้น holding พวกเขาแนบชิดกับความอบอุ่นที่ส่งเสียงหวือหวาของ boiler-core ของเธอ "ฉันคิดถึงเธอนะ ไอ้บ้า"